قالب شعر: شعر سپید

چشم‌هایت،

آینه‌ی

حل شدن

تمام رنج‌هایم.

قبل از تو،

جهان،

یک خط ممتد

از درد بود

و من،

مسافری بی‌مقصد

در قطاری

که ایستگاه آخرش

سقوط بود.

حالا،

دست‌هایت،

پل‌هایی هستند

که

از روی

همه‌ی دره‌ها

عبورم می‌دهند.

و این عشق

تنها

لحظه‌ای‌ست

که

تمام

قبل و بعدم

معنا می‌شود.

بهنام علامی