صــوفــیـی را گــفــت مــردی نـامــدارکــای اخــی چــون مـی گـذاری روزگــارگــفــت مـن در گــلـخــنـی ام مـانـدهخــشــک لــب ، تــر دامـنـی ام مــانـد…
| صــوفــیـی را گــفــت مــردی نـامــدار | کــای اخــی چــون مـی گـذاری روزگــار |
| گــفــت مـن در گــلـخــنـی ام مـانـده | خــشــک لــب ، تــر دامـنـی ام مــانـده |
| گـرده نـشــکــســتــم انـدر گـلـخــنـم | تــا کــه نـشــکــســتــنـد آنـجــا گـردنـم |
| گر تـو در عـالم خـوشـی جـویی دمی | خــفــتــه یـا بــاز مــی گــویـی هــمــی |
| گر خوشی جـویی، در آن کن احـتـیاط | تــا رســی مــردانــه زان ســوی صــراط |
| خوش دلی در کوی عالم روی نیست | زانک رسم خوش دلی یک موی نیست |
| نفس هست اینجا که چون آتـش بـود | در زمــانــه کــو دلــی تـــا خــوش بـــود |
| گـر چــو پــرگـاری بــگـردی در جــهـان | دل خـوشی یک نقطه کس ندهدنشـان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
