حــق تــعـالـی گـفـت ای داود پــاکبـندگـانم را بـگـو کـای مشـت خـاکگـرنـه دوزخ نـه بــهـشـتـسـتـی مـرابـندگـی کـردن نه زشـتـسـتـی مـراگــر نـبــودی هـ…
| حــق تــعـالـی گـفـت ای داود پــاک | بـندگـانم را بـگـو کـای مشـت خـاک |
| گـرنـه دوزخ نـه بــهـشـتـسـتـی مـرا | بـندگـی کـردن نه زشـتـسـتـی مـرا |
| گــر نـبــودی هـیـچ نـور و هـیـچ نــار | نـیسـتـی بـا مـن شـمـا را هیچ کـار |
| من چـو اسـتـحـقاق آن دارم عـظـیم | مـی پـرسـتـیدیم نـه از اومـید و بـیم |
| گــر رجــا و خــوف نـه در پــی بــدی | پـس شـمـا را کـار بـا من کـی بـدی |
| می سـزد چـون من خـداوندم مـدام | کـز مـیـان جــان پــرســتــیـدم مـدام |
| بـنـده را گـو بـازکـش از غـیـر دسـت | پس بـه استحقاق ما را می پـرست |
| هـرچ آن جــز مـا بــود در هـم فــکـن | چون فکندی بر همش در هم شکن |
| چون شکستی، پاک در هم سوز تو | جـمـع کـن خـاکـسـتـرش یک روز تـو |
| این همه خـاکـسـتـر آنگه بـرفـشـان | تــا شـود از بــاد عـزت بــی نـشــان |
| چـون چـنـیـن کـردی تــرا آیـد کـنـون | آنـچ مـی جـویی ز خـاکـسـتـر بـرون |
| گـر تــرا مـشـغـول خـلـد و حـور کـرد | تـو یقین دان کان ز خویشت دور کرد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
