مُهر تولّی

<span;><span;>شکر می گویم و
<span;><span;>می‌خوانم از این نعمت والا
<span;><span;>ز عطا و کرم حَیّ تَعٰالیٰ
<span;><span;>که زده بر دل من مُهر تَوَلّیٰ و تَبَرّیٰ
<span;>ما نمک خوردهٔ عشقیم سر سفرهٔ زهرا<span;><span;> (س)
<span;><span;>نانمان می رسد از برکت مولا (ع)

<span;>پدر و مادر <span;><span;>و فرزندانم
<span;><span;>نسل در نسل همه نوکر این درگاهیم
<span;><span;>خانه زادیم و نمک پرورده
<span;><span;>سائل درگه آل اللّٰهیم (ع)

<span;><span;>این کرمخانهٔ عشق است و در آن
<span;><span;>نوکری پیشهٔ اجدادی ماست
<span;><span;>این همان إرث خدادادی ماست
<span;><span;>که همان لحظهٔ میلاد همه
<span;><span;>رخصت از مادر ارباب کرم می گیریم
<span;><span;>کام با تربت أعلای حرم می گیریم
<span;><span;>رزق از فاطمه،
<span;><span;>واللّٰه قسم می گیریم
<span;><span;>روضه خوانیم و مدام
<span;><span;>نوحه دم می گیریم
<span;><span;>حاجت از بیرق و از شال علم
<span;><span;>قوّت از گریه به دستان قلم می گیریم

<span;><span;>من اگر مؤمن، اگر پاک، اگر گمراهم
<span;><span;>هستی ام هست همین توشهٔ اشک و آهم
<span;><span;>عاشقم، عاشق این مکتب و این درگاهم
<span;><span;>دست من خالی و پرونده سیاهم
<span;><span;>امّا
<span;>فخرم این است ، ستا<span;><span;>یشگر آلُ‌اللّٰهَم (ع)

<span;><span;>سالها سوخته ام
<span;><span;>من که با هُرم تب روضه برأفرخته ام
<span;>عشق را<span;><span;> از علی و فاطمه  آموخته ام
<span;><span;>نه زر اندوخته ام
<span;><span;>نه به جز مِهر علی (ع) آیه ای آموخته ام
<span;><span;>چون به هنگام حساب
<span;><span;>چشم بر رحمت اولاد نبی (ص) دوخته ام

<span;><span;>و امیدم همه این است که هنگام ممات
<span;><span;>ز کرم، حضرت أرباب
<span;><span;>إشارت به سرِ پنجه کند
<span;><span;>نای من نالهٔ روضه به همین لهجه کند
<span;><span;>بر سرم مادر سادات (س)  قدم رنجه کند

<span;><span;>و بگوید به ملائک به عتاب
<span;><span;>که از این بنده نگیرید جواب
<span;><span;>به یقین نوکر هر درگه را
<span;><span;>هست بر ذمّهٔ أرباب، حساب

<span;><span;>و بخیزم از جای
<span;><span;>بار دیگر گریه، بار دیگر روضه
<span;><span;>بار دیگر بزنم نغمه کنان
<span;><span;>ناله از سرّ نهان
<span;><span;>ای همه کار و کس من
<span;><span;>بفدای تو و زخم جگرت مادر جان
<span;>ای به قربان لب و <span;><span;>حنجر خشک پسرت مادر جان
<span;><span;>نظری کن به غلام قمرت مادرجان
<span;><span;>که جز این خانه مرا نیست یقین مأوایی
<span;>وَ بجز کوی شما راه ندارد جایی