خانه / اشعار / مقطعات

مقطعات

هـــرچــــه در عــــالـــم بــــود، لـــیـــلـــی بــــودمـــــا نــــمــــی بـــــیــــنــــیــــم در وی، غـــــیــــر ویحــــیـــرتــــی دارم از آن …

هـــرچــــه در عــــالـــم بــــود، لـــیـــلـــی بــــود	مـــــا نــــمــــی بـــــیــــنــــیــــم در وی، غـــــیــــر وی
حــــیـــرتــــی دارم از آن رنـــدی کــــه گـــفــــت	چــــنــــد گــــردم بــــهــــر لــــیــــلــــی گــــرد حــــی
ای بــــــهـــــائی، شـــــاهـــــراه عـــــشـــــق را	جــــز بــــه پــــای عـــشــــق، نـــتــــوان کـــرد طــــی
***
یـــکـــی دیـــوانـــه ای را گـــفـــت: بـــشـــمـــار	بـــــــرای مــــــن، هــــــمــــــه دیــــــوانــــــگـــــــان را
جــوابـــش داد: کــایــن کــاریــســت مــشــکــل	شــــــمـــــارم، خــــــواهـــــی ار فــــــرزانـــــگـــــان را
***
ســــــاز بــــــر خــــــود حــــــرام، آســـــایـــــش	کــــه فــــراغــــت طــــریــــق مــــردی نــــیــــســـــت
پــــــا بــــــفـــــرســـــای در ره طـــــلـــــبــــــش	پــــا هـــمـــیـــن بــــهـــر هـــرزه گـــردی نـــیـــســـت
***
مــســتــان کــه گــام در حــرم کــبــریـا نــهــنــد	یــک جـــام وصـــل را دو جـــهـــان در بـــهـــا دهـــنـــد
سـنـگـی کـه سـجــده گـاه نـمـاز ریـای مـاسـت	تــــرســـم کـــه در تـــرازوی اعـــمـــال مـــا نـــهـــنـــد
***
بـــه بـــازار مــحـــشـــر، مــن و شـــرمــســـاری	کـــه بـــســـیـــار، بـــســـیــار کـــاســـد قـــمـــاشـــم
بـــهـــائی، بـــهـــائی، یــکـــی مـــوی جـــانـــان	دو کــــون ارســــتــــانــــم، بــــهــــائی نــــبــــاشــــم
***
مـی کـشـد غـیرت مـرا، غـیری اگـر آهی کـشـد	زانـکـه مـی تــرســم کـه از عــشــق تــو بــاشــد آه او
***
جـــای دگــر نــمــانــد، کـــه ســـوزم ز دیــدنــت	رخـــســـاره در نــقـــاب ز بـــهــر چـــه مـــی کـــنــی؟
***
گذشـت عمر و تـو در فکر نحـو و صـرف و معـانی	بهائی! از تو بدین «نحو»«صرف » عمر، «بدیع » است
***
نـــــقـــــض کـــــرم اســـــت آن کـــــه قـــــدرش	در حـــــــوصـــــــلــــــه امــــــیــــــد گـــــــنــــــجـــــــد
***
مـبــارک بــاد عـیـد، آن دردمـنـد بــی کـســی را	کــه نـه کــس را مـبــارکــبــاد گـویـد نـه کــســی او را
***
عید، هرکس را ز یار خویش، چشم عیدی است	چـشم ما پـر اشـک حـسـرت، دل پـر از نومیدی اسـت