قالب شعر: غزل

پس از آن شراب و مستی، طرب ست و شورِ هستی

چو دگر خبر نداری، ز جماد و خودپرستی

سر و تن نگاه داری، به جز او نظر نداری

ز عناد چون بِرَستی، گذرت دهد ز پستی

تو حجاب ها بیَفکن، و نقاب ها فرود آر

که نقاب باز دارد، ز همان بَشَر که هستی

جَمَرات را ادا کن، ثَمَرات از پی آید

به درون حلقه بازآ، که نماندت گُسَستی

مگر این نگاه شیدا، ز خطا نگه بدارد

نَفَحاتِ یار دَرکِش، که نباشدت شکستی

پی نوشت :

بَشَر: گشاده‌رویی؛ خوشرویی

نَفَحات: بوهای خوش