چـه خـوش بـودی اربـاده کهنه سالشـدی بـر من خـسـتـه یکدم حـلالکـه خـالـی کـنم سـینه را یک زمـانز غـمـهـای پــی در پـی بــی کـرانرود مـــحـــنـــت دهـــ…
| چـه خـوش بـودی اربـاده کهنه سال | شـدی بـر من خـسـتـه یکدم حـلال |
| کـه خـالـی کـنم سـینه را یک زمـان | ز غـمـهـای پــی در پـی بــی کـران |
| رود مـــحـــنـــت دهـــر از یــاد مـــن | شـود شــاد ایـن جــان نـاشـاد مـن |
| بــه یـادم نـیـایـد، بــه صـد اضـطـراب | کــلــام بــرون از حــد و از حــســاب |
| به افسون ز افسانه، دل خوش کنم | مـگـر ضـعـف پـیـری، فـرامـش کـنـم |
| بـمـیـرم ز حـسـرت، دگـر یک نـفـس | رهـا کـرده بــیـنـم سـگـی از مـرس |
| غـم و غـصـه را خـاک بــر سـر کـنـم | دمــی لــذت عـــمــر نــوبـــر کــنــم |
| نــدانــم دریــن دیــر بــی انــتــظــام | که محنت کدام است و راحت کدام |
| بــــهـــائی، دل از آرزوهـــا بــــشـــو | که من طـالعت می شـناسـم، مگو |
| اگــر بـــاده گــردد حــلــالــت دمــی | گــریـزد هـمــان دم، از آن خــرمــی |
| نـیـابــی از آن جــز غـم و درد و رنـج | بــجـز مـار نـایـد بـه دسـتـت ز گـنـج |
| فــروبــنـد لـب را از ایـن قـیـل و قـال | مــکــن جـــان مــن، آرزوی مــحــال |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
