روی تـو گـل تـازه و خـط سـبــزه نـوخـیـزنـشـکـفـتـه گـلـی هـمـچـو تـو در گـلـشـن تـبـریزشـد هوش دلـم غـارت آن غـمزه خـونریزایـــن بــــود مـــرا فـــا…
| روی تـو گـل تـازه و خـط سـبــزه نـوخـیـز | نـشـکـفـتـه گـلـی هـمـچـو تـو در گـلـشـن تـبـریز |
| شـد هوش دلـم غـارت آن غـمزه خـونریز | ایـــن بــــود مـــرا فـــایـــده از دیـــدن تــــبــــریـــز |
| ای دل! تو در این ورطه مزن لاف صبوری | وای عـقـل! تــو هـم بــر سـر ایـن واقـعـه مـگـریـز |
| فرخنده شبـی بـود که آن خسرو خوبـان | افـسـوس کـنـان، لـب بــه تـبــسـم، شـکـر آمـیـز |
| از راه وفــا، بــر ســر بــالــیـن مــن آمــد | وز روی کــرم گـفــت کـه: ای دلـشــده، بــرخــیـز |
| از دیـــده خـــونـــبــــار، نـــثـــار قـــدم او | کــردم گــهـر اشــک، مــن مــفــلــس بــی چــیـز |
| چـون رفت دل گمشده ام گفت: بـهائی! | خوش باش که من رفتم و جان گفت که : من نیز |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
