چون زلیخا حشمت واعزاز داشترفـت یـوسـف را بـه زنـدان بـازداشـتبـا غلامی گفت بنشان این دمشپـس بــزن پـنـجـاه چـوب مـحـکـمـشبـر تـن یوسـف چـنان بـازو گشا…
| چون زلیخا حشمت واعزاز داشت | رفـت یـوسـف را بـه زنـدان بـازداشـت |
| بـا غلامی گفت بنشان این دمش | پـس بــزن پـنـجـاه چـوب مـحـکـمـش |
| بـر تـن یوسـف چـنان بـازو گشای | کـین دم آهـش بـشـنـوم از دور جـای |
| آن غـلـام آمـد بـسـی کـارش نداد | روی یــوســف دیــد دل بـــارش نــداد |
| پـوسـتـینـی دید مـرد نـیک بـخـت | دست خود بر پوستین بگشاد سخت |
| مرد هر چوبـی که می زد استـوار | نــالــه ای مــی کــرد یـوســف زار زار |
| چـون زلیخـا بـانگ بـشنودی ز دور | گفتـی آخـر سـخـت تـر زن ای صـبـور |
| مرد گفت ای یوسـف خـورشید فر | گــر زلــیــخـــا بـــر تـــو انــدازد نــظــر |
| چـون نبـیند بـر تـو زخم چوب هیچ | بــی شـک انـدازد مـرا در پــیـچ پــیـچ |
| بـرهنه کـن دوش، دل بـرجـای دار | بــعـد از آن چــوبــی قـوی را پــای دار |
| گرچـه این ضربـت زیانی بـاشـدت | چـون تــرا بــیـنـد نـشـانـی بــاشـدت |
| تـن بـرهـنـه کـرد یوسـف آن زمـان | غــلـغـلـی افـتــاد در هـفـت آســمـان |
| مرد حـالی کـرد دسـت خـود بـلند | سخت چـوبـی زد که در خاکش فکند |
| چـون زلـیـخـا زو شـنـود آن بــار آه | گـفـت بـس، کـیـن آه بـود از جـایـگـاه |
| پـیـش ازیـن آن آهـهـا نـاچـیـزبــود | آه آن بـــاد ایــن ز جــایــی نــیــز بــود |
| گـر بـود در ماتـمی صـد نوحـه گـر | آه صـــــاحـــــب درد آیــــد کــــارگــــر |
| گر بـود در حـلقه ای صـد غـم زده | حــلـقـه را بــاشـد نـگـیـن مـاتــم زده |
| تــا نـگـردی مـرد صـاحــب درد تــو | در صــف مــردان نـبــاشــی مــرد تــو |
| هر که درد عشق دارد، سـوز هم | شــب کــجــا یــابـــد قــرار و روز هــم |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
