نـو مــریـدی داشــت انــدک مــایـه زرکــرد زر پـــنــهــان ز شــیــخ خـــود مــگــرشیخ می دانست، چیزی می نگفتهـمـچــنـان مـی داشــت او زر در نـهـفـتآن…
| نـو مــریـدی داشــت انــدک مــایـه زر | کــرد زر پـــنــهــان ز شــیــخ خـــود مــگــر |
| شیخ می دانست، چیزی می نگفت | هـمـچــنـان مـی داشــت او زر در نـهـفـت |
| آن مــــریــــد راه و پــــیـــر راهــــبــــر | هــر دو مــی رفــتــنــد بــا هـم در ســفــر |
| وادیـیـشـان پــیـش آمـد بــس سـیـاه | واشــــــکـــــارا شــــــد در آن وادی دو راه |
| مـرد مـی پــرســیـد زانـکــش بــود زر | مــــرد را رســـــوا کـــــنــــد بـــــس زود زر |
| شـیـخ راگـفـتـا چـو شـد پــیـدا دو راه | در کـــدامــیــن ره رویــم ایــن جـــایــگـــاه |
| گفت معلومت بـیفکن کان خـطاسـت | پس به هر راهی که خواهی شد رواست |
| گـر کـسـی را جـفـت گـیـرد سـیـم او | دیـــو بــــگـــریـــزد بـــه تـــگ از بـــیـــم او |
| در حـــســـاب یــک جـــو از زر حـــرام | مــوی بـــشـــکــافــد بـــه طـــراری مــدام |
| بــاز در دیـن چــون خــر لــنــگ آیـد او | دســت زیـر ســنــگ بــی ســنــگ آیــد او |
| چـون بـه طراری رسـد، سـلطـان بـود | چــون بـــدیــن داری رســد، حــیــران بــود |
| هــرک را زر راه زد، گــم ره بـــمــانــد | پـــای بـــســتـــه در درون چـــه بـــمــانــد |
| یوسـفـی، پـرهـیـز کـن زین چـاه ژرف | دم مــزن کــیــن چـــاه دم دارد شـــگــرف |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
