گـفـت چـون محـمود شـاه خـسـروانرفـت از غـزنـیـن بـه حـرب هـنـدوانهـنــدوان را لــشــگــری انــبــوه دیـددل از آن انـــبـــوه پـــر انـــدوه دیــدنــــ…
| گـفـت چـون محـمود شـاه خـسـروان | رفـت از غـزنـیـن بـه حـرب هـنـدوان |
| هـنــدوان را لــشــگــری انــبــوه دیـد | دل از آن انـــبـــوه پـــر انـــدوه دیــد |
| نــــذر کـــــرد آن روز شـــــاه دادگــــر | گفـت اگـر یابـم بـرین لشـگـر ظـفـر |
| هـر غـنـیـمـت کـافـتـدم ایـن جـایـگـاه | جـمـلـه بـرسـانـم بـه درویشـان راه |
| عـاقـبـت چـون یافـت نـصـرت شـهریار | بـس غـنیمـت گـرد آمد بـی شـمـار |
| بــود یـک جــزو غــنـیـمــت از قــیـاس | بـرتـر از صـد خـاطر حـکمت شـناس |
| چـون ز حـد بـیرون غـنـیمـت یـافـتـنـد | وآن سـیه رویـان هـزیـمـت یـافـتـنـد |
| شه کسـی را گفت حـالی از کسـان | کین غنیمت را بـه درویشان رسـان |
| زانـک بــا حــق نـذر دارم از نـخـسـت | تــا دریـن عــهــد وفــا آیـم درســت |
| هرکـسـی گـفـتـنـد چـندین مـال و زر | چون توان دادن به مشتی بی خبـر |
| یا سـپـه را ده کـه کـینه مـی کـشـند | یـا بـگـو تـا در خـزینـه مـی کـشـنـد |
| شـه درین اندیشـه سـرگـردان بـماند | در مـیـان ایـن و آن حــیـران بــمـانـد |
| بـوالـحـسـینـی بـود بـس فـرزانـه بـود | لـیـک مـردی بـی دل و دیـوانـه بـود |
| مـی گـذشـت او در مـیـان آن سـپــاه | چــون بـــدیــد از دور او را پــادشــاه |
| گــفــت آن دیـوانـه را فــرمــان کــنــم | زو بــپــرسـم، هـرچ گـویـد آن کـنـم |
| او چــو آزادســت از شــاه و ســپـــاه | بـی غـرض گوید سـخـن وز جـایگـاه |
| خــوانــد آن دیـوانــه را شــاه جــهــان | پـس نـهـاد آن قـصـه بـا او در مـیـان |
| بــی دل دیـوانـه گـفـت ای پــادشــاه | کـارت آمـد بــا دوجــو ایـن جــایـگـاه |
| گـر نـخـواهـی داشـت بــا او کـار نـیـز | تـو بـدوجـو زو مـیـنـدیـش ای عـزیـز |
| ور دگــر بـــا اوت خــواهــد بـــود کــار | پس مکن زینجا دوجو کم، شرم دار |
| حق چو نصرت داد و کارت کرد راست | او بـکـرد آن خـود، آن تـو کـجـاسـت |
| عــاقــبــت مـحــمـود کـرد آن زر نـثــار | عاقبـت محـمود داشـت آن شـهریار |
| *** | |
| دیگری گفت ای بـه حـضـرت بـرده راه | چـه بـضاعت رایج اسـت آن جـایگاه |
| گـر بـگـویی، چـون بـدین سـودا دریـم | آنــچ رایــج تـــر بـــود آنــجــابـــریــم |
| پـیش شـاهان تـحـفه ای بـاید نفیس | مردم بـی تـحفه نبـود جـز خسیس |
| *** | |
| گـفــت ای ســایـل اگـر فـرمـان بــری | آنــچ آنــجــا آن نــیــابــنــد آن بــری |
| هـرچ تــو زیـنـجــا بــری کـانـجــا بــود | بــردن آن بــر تــو کــی زیــبـــا بــود |
| علم هسـت آنجـایگه و اسرار هست | طـاعـت روحـانـیون بـسـیار هـسـت |
| سـوز جـان و درد دل مـی بــر بـسـی | زانک این آنجـا نشـان ندهد کسـی |
| گـــر بــــرآیـــد از ســــردردی یـــک آه | مـی بـرد بـوی جـگـر تـا پـیـش گـاه |
| جــایـگـاه خــاص مـغـز جــان تــســت | قشـر جـانت نفس نافـرمان تـسـت |
| آه اگــر از جـــای خــاص آیــد پـــدیــد | مـرد را حــالـی خــلـاص آیـد پــدیـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
