عود می سوخت آن یکی غافل بسیآخ مـی زد از خــوشــی آنـجــا کــســیمـــرد را گـــفـــت آن عـــزیــز نــامـــدارتـا تـو آخ گـویـی بـسـوخـت ایـن عـود زار**…
| عود می سوخت آن یکی غافل بسی | آخ مـی زد از خــوشــی آنـجــا کــســی |
| مـــرد را گـــفـــت آن عـــزیــز نــامـــدار | تـا تـو آخ گـویـی بـسـوخـت ایـن عـود زار |
| *** | |
| دیـگـری گـفـتــش کـه ای مـرغ بــلـنـد | عـشــق دلـبــنـدی مـرا کـردســت بــنـد |
| عــشــق او آمــد مــرا در پــیـش کــرد | عـقـل مـن بــر بــود و کـار خــویـش کـرد |
| شــــد خـــــیــــال روی او ره زن مــــرا | و آتـــشــی زد در هــمــه خـــرمــن مــرا |
| یـک نـفــس بــی او نـمـی یـابــم قـرار | کــفـــرم آیــد صـــبـــر کــردن زان نــگــار |
| چـون دلم در پـس بـود در خون خویش | راه چـون گـیـرم مـن سـرگـشـتـه پـیـش |
| وادیـی در پــیـش مــی بــایـد گــرفــت | صــد بــلـا در بــیـش مـی بــایـد گـرفــت |
| مــن زمـــانــی بـــی رخ آن مـــاه روی | چــون تـــوانــم بـــود هــرگــز راه جـــوی |
| دردم از دارو و درمــــان درگــــذشــــت | کــار مـن از کــفــر و ایـمـان درگــذشــت |
| کفر من و ایمان من از عـشـق اوسـت | آتــشـی در جـان مـن از عـشـق اوسـت |
| گــر نــدارم مــن در ایــن انــدوه کـــس | هــم دمــم در عــشــق او انــدوه بـــس |
| عـشـق او در خـاک و در خـونم فـکـنـد | زلـــف او از پـــرده بـــیــرونــم فـــکـــنـــد |
| مـن چــو بــی طـاقـت شـدم در کـار او | یــک نــفــس نــشــکــیــبــم از دیــدار او |
| خـاک را هم غـرقـه در خـون چـون کنم | حــال مـن ایـنـسـت اکـنـون چــون کـنـم |
| *** | |
| گــفــت ای دربــنـد صــورت مـانـده ای | پـــای تـــا ســـر در کــدورت مــانــده ای |
| عشـق صورت، نیسـت عشـق معرفت | هسـت شـهوت بـازی ای حـیوان صـفت |
| هـر جــمـالـی را کـه نـقــصــانـی بــود | مـــرد را از عـــشــــق تــــاوانـــی بــــود |
| هـر جــمـالـی را کـه خــود نـبــود زوال | کـفـر بـاشـد نیسـت گشـتـن زان جـمال |
| صــورتــی از خــلـط و خــون آراســتــه | کــــرده نـــام او مــــه نـــاکــــاســــتــــه |
| گـر شـود آن خــلـط و آن خــون کـم ازو | زشـــت تـــر نـــبـــود دریــن عـــالـــم ازو |
| آنـک حــسـن او ز خــلـط و خــون بــود | دانــی آخــر کــان نــکــویــی چــون بــود |
| چـنـد گـردی گـرد صـورت عـیـب جـوی | حسن در غیبست، حسن از غیب جوی |
| گــر بــرافــتــد پــرده از پــیـشــان کــار | نـــه هـــمـــی دیـــار مـــانـــد نـــه دیــار |
| مـــحــــو گـــردد صــــورت آفـــاق کـــل | عـــزهــا کـــلـــی بـــدل گـــردد بـــه ذل |
| دوســـتـــی صــورتـــی مــخـــتـــصـــر | دشــمــنــی گــردد هـمــه بــا یـک دگــر |
| وانــک او را دوســتــی غــیــبــیـســت | دوسـتـی اینسـت کز بـی عیبـی اسـت |
| هــرچ نــه ایـن دوســتــی ره گــیـردت | بــس پــشــیـمـانـی کــه نـاگــه گـیـردت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
