شـیـخ بــوبــکـر نـشـابــوری بـه راهبــا مـریـدان شــد بــرون از خــانـقــاهشـیـخ بــر خـر بــود بـی اصـحـابــنـاکــرد نــاگــه خــر مــگــر بـــادی ر…
| شـیـخ بــوبــکـر نـشـابــوری بـه راه | بــا مـریـدان شــد بــرون از خــانـقــاه |
| شـیـخ بــر خـر بــود بـی اصـحـابــنـا | کــرد نــاگــه خــر مــگــر بـــادی رهــا |
| شـیـخ را زان بـاد حـالـت شـد پـدید | نعـره ای زد، جـامـه بـر هم مـی درید |
| هم مریدان هم کسـی کـان دید ازو | هیچ کس فـی الجـمله نپـسـندید ازو |
| بـعد از آن کرد آن یکی از وی سؤال | کاخـر اینجـا در که کردای شـیخ حـال |
| گفـت چـندانی کـه می کـردم نگـاه | بــود از اصــحــاب مـن بــگـرفــتــه راه |
| بـود هم از پـیش و هم از پـس مرید | گـفــتــم الـحــق کـم نـیـم از بــایـزیـد |
| هم چـنین که امروز خویش آراستـه | بــا مــریـدانــم ز جــان بــرخــاســتــه |
| بـی شکی فردا خوشی در عز و ناز | درروم در دشــت مـحــشــر ســرفـراز |
| گفـت چـون این فـکر کردم، از قـضـا | کــرد خــر ایـن جــایــگــه بــادی رهــا |
| یعنی آن کو می زند این شیوه لاف | خـر جـوابـش می دهد، چـند از گزاف |
| زین سبـب چون آتشم در جان فتـاد | جــای حـالـم بــود و حـالـم زان فـتــاد |
| تـا تـو در عـجـب و غروری مانده ای | از حــقــیـقــت دور دوری مــانــده ای |
| عـجـب بـر هم زن، غرورت رابـسـوز | حـاضر از نفسـی، حـضورت را بـسـوز |
| ای بـگـشـتـه هـر دم از لـونـی دگـر | در بـــن هــر مــوی فــرعــونــی دگــر |
| تـا ز تـو یـک ذره بــاقـی مـانـدسـت | صـد نشـان از تـو نفـاقـی مـانـدسـت |
| از مــنـی گــر ایـمـنـی بــاشــد تــرا | بــا دو عـالـم دشـمـنـی بــاشــد تــرا |
| گـر تــو روزی در فـنـای تــن شــوی | گر همه شب در شبی روشن شوی |
| مـن مـگـو ای از مـنـی در صـد بــلـا | تــا بــه ابــلـیـسـی نـگـردی مـبــتــلـا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
