ناگـهی مـحـمـود شـد سـوی شـکـاراوفــتــاد از لــشــگــر خــود بـــرکــنــارپــیـرمـردی خــارکــش مـی رانـد خــرخــار وی بـــفــتـــاد وی خــاریــد ســ…
| ناگـهی مـحـمـود شـد سـوی شـکـار | اوفــتــاد از لــشــگــر خــود بـــرکــنــار |
| پــیـرمـردی خــارکــش مـی رانـد خــر | خــار وی بـــفــتـــاد وی خــاریــد ســر |
| دیـد مــحــمــودش چــنــان درمــانـده | خــــار او افــــتــــاده و خــــرمــــانـــده |
| پیش شد محمود و گفت ای بـی قرار | یار خـواهی، گـفـت خـواهم ای سـوار |
| گــر مـرا یـاری کــنـی چــه بــود از آن | مــن کــنــم ســود و تــرا نــبــود زیــان |
| از نـکـو رویـیـت مـی بـبـیـنـم نـصـیـب | لــطــف نــبــود از نـکــو رویـان غــریـب |
| از کــرم آمــد بــه زیــر آن شــهــریــار | بـرد حـالی دست چـون گل سوی خار |
| بـــار او بـــر خــر نــهــاد آن ســرفــراز | رخــش سـوی لـشـگـر خـود رانـد بــاز |
| گـفـت لـشـگـر را کـه پـیـری بـارکـش | بــا خــری مـی آیـد از پــس خــارکـش |
| ره فـــرو گـــیــریــد از هـــر ســـوی او | تـــا بـــبـــیـــنـــد روی مـــن آن روی او |
| لـشــگـرش بــر پــیـر بــگـرفـتــنـد راه | ره نـمـانـد آن پــیـر را جـز پــیـش شـاه |
| پــیـر بــا خـود گـفـت بــا لـاغـر خــری | چـون بـرم راه ایـنـت ظـالـم لـشـگـری |
| گـرچـه مـی تـرسـید، چـتـر شـاه دید | هــم بــســوی شــاه رفــتــن راه دیــد |
| آن خــرک مـی رانـد تــا نـزدیـک شـاه | چـون بــدیـد او را، خـجـل شـد پـیـرراه |
| دیــــد زیــــر چــــتــــر روی آشــــنــــا | در عـــنـــایـــت اوفـــتــــاد و در عـــنـــا |
| گفـت یا رب بـا که گویم حـال خـویش | کـرده ام مـحــمـود را حــمـال خـویـش |
| شــاه بــا او گــفــت ای درویـش مـن | چـیـسـت کـار تـو بــگـو در پــیـش مـن |
| گـفـت مـی دانـی تـو کـارم کـژ مـبــاز | خــویـشـتــن را اعـجــمـی ره مـســاز |
| پــیــرمــردی ام مــعــیــل و بــارکــش | روز و شـب در دشـت بـاشم خـارکش |
| خــار بــفــروشــم، خــرم نــان تــهـی | مــی تــوانــی گــر مــرا نــانـی دهـی |
| شــهـریـارش گــفــت ای پــیـر نـژنــد | نـرخ کـن تـا زر دهـم، خـارت بــه چـنـد |
| گـفـت ای شـه این ز مـن ارزان مـخـر | کــم بــنــفــروشــم ز ده هــمــیــان زر |
| لـشـگـرش گـفـتـند ای ابـلـه خـموش | ایـن دو جــو ارزد، زهــی ارزان فــروش |
| پــیـر گـفــتــا ایـن دو جــو ارزد ولـیـک | زین کـم افـتـد این خـریـداریسـت نـیک |
| مـقـبـلـی چـون دسـت بـر خـارم نهاد | خــار مــن صــد گــونـه گــلــزارم نـهـاد |
| هـر کــرا بــایـد چــنـیـن خــاری خــرد | هــربـــن خـــاری بـــه دیــنــاری خــرد |
| نــامــرادی خـــار بـــســـیــارم نــهــاد | تــا چــو اویـی دسـت بــر خــارم نـهـاد |
| گـرچـه خـاری اسـت کـارزان ارزد ایـن | چون ز دست اوست صد جان ارزد این |
| *** | |
| دیگری گفتـش که ای پـشـت سـپـاه | نـــاتـــوانـــم، روی چـــون آرم بــــه راه |
| مــن نــدارم قــوت و بـــس عــاجـــزم | ایـن چــنـیـن ره پــیـش نـامـد هـرگـزم |
| وادی دورســـت و راه مــشـــکــلــش | مـن بـمـیـرم در نـخـسـتـیـن مـنـزلـش |
| کـوهـهـای آتـشـین در ره بـسـیسـت | وین چـنین کـاری نه کار هرکسـیسـت |
| صـد هـزاران سـر دریـن ره گـوی شـد | بـس که خونها زین طلب در جوی شد |
| صـد هـزاران عـقـل ایـنـجــا سـرنـهـاد | وانـک او نـنـهـاد ســر، بــر ســرفــتــاد |
| در چـنـیـن راهـی کـه مـردان بـی ریـا | چــادری در ســرکــشــیـدنــد از حــیــا |
| از چو من مسکین چه خیزد جـز غبـار | گــر کــنــم عـــزمــی بـــیــمــرم زارزار |
| *** | |
| هدهدش گفت ای فسـرده چـند ازین | تــا بــه کـی داری تـو دل دربــنـد ازیـن |
| چـون تـرااین جـایگـه قـدراند کـیسـت | خـواه میرو خـواه نی، هر دو یکـیسـت |
| هست دنیا چون نجاست سر به سر | خــلــق مــی مـیـرنـد در وی در بــه در |
| صـد هزاران خـلـق همـچـون کـرم زرد | زار مـــی مــیــرنــد در دنــیــا بـــه درد |
| مــا اگــر آخــر دریــن مــیــریــم خــوار | بــه کــه در عــیــن نــجــاســت زار زار |
| این طلب گر از تـو و از من خـطاسـت | گـر بـمـیرم این دم از غـم هم رواسـت |
| چـون خـطاها در جـهان بـسیارهست | یک خـطـا دیگـر هـمـان انـگـار هـسـت |
| گـر کـسـی را عـشـق بـدنـامـی بـود | بــه ز کــنــاســی و حــجــامــی بـــود |
| گـیرم این سـودا ز طـراری کـم اسـت | تـو کمش گیر این مرا کمتـر غم اسـت |
| گــر ازیــن دریــا تـــو دل دریــاکـــنــی | چــون نـظــر آری هـمــه ســوداکــنـی |
| گر کسـی گوید غرورسـت این هوس | چـون رسی آنجـا تـو چون نرسید کس |
| در غــرور ایـن هـوس گــر جــان دهـم | بــه کــه دل در خــانــه و دکــان نــهـم |
| ایـن هـمـه دیـدیـم و بـشـنـیـدیـم مـا | یـک نــفــس از خــود نـگــردیـدیـم مــا |
| کــارمــا از خــلــق شــد بـــر مــا دراز | چــنـد ازیـن مـشــت گـدای بــی نـیـاز |
| تــا نـمـیـری از خـود و از خــلـق پــاک | بــرنــیــایــد جــان مــا از حــلــق پــاک |
| هرک او از خـلـق کـلـی مرده نیسـت | مـرد او کـو مـحـرم ایـن پــرده نـیـسـت |
| مـحــرم ایـن پــرده جــان آگـه اســت | زنـده ای از خــلــق نــامــرد ره اســت |
| پـای درنـه گـر تـو هـسـتـی مـرد کـار | چـون زنان دسـت آخـر از دستـان بـدار |
| تـو یقین دان کین طلب گر کافریسـت | کار اینسـت این نه کار سـرسـریسـت |
| بـر درخـت عشق بـی بـر گیست بـار | هــرک دارد بـــرگ ایــن گــو ســـر درآر |
| عـشـق چـون در سـینه منزل گـرفـت | جـان آن کـس راز هسـتـی دل گـرفـت |
| مــرد را ایــن درد در خـــون افـــکــنــد | ســرنـگــون از پــرده بــیـرون افــکــنــد |
| یک دمـش بـا خـویشـتـن نـکـنـد رهـا | بـکـشـدش وانـگـاه خـواهـد خـون بـهـا |
| گـر دهـد آبــیـش، نـبــود بــی زحــیـر | ور دهد نانش، بـه خـون بـاشـد خـمـیر |
| ور بـــود از ضــعــف عــاجــزتــر ز مــور | عـشـق بـیش آرد بـرو هـر لـحـظـه زور |
| مــرد چــون افــتــاد در بــحــر خــطــر | کـی خـورد یک لقـمه هرگـز بـی خـبـر |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
