تـیـره بــود آن خـانـه افـتــادش گـمـانکـین مـگـر هم کـودکـاننـد این زمـانتــا کـه از جــایـی دری بــگـشـاد بــادروشــنـی در خــانـه گـلـخــن فــتــاد…
| تـیـره بــود آن خـانـه افـتــادش گـمـان | کـین مـگـر هم کـودکـاننـد این زمـان |
| تــا کـه از جــایـی دری بــگـشـاد بــاد | روشــنـی در خــانـه گـلـخــن فــتــاد |
| بـاز دانسـت او تـگـرگ اینـجـا ز سـنگ | دل شــدش از دادن دشــنـام تــنـگ |
| گـفـت یـا رب تـیـره بـود ایـن گـلـخـنـم | سـهـو کـردم، هـرچ گـفـتـم آن مـنـم |
| گــر زنــد دیــوانــه ایــن شــیـوه لــاف | تـو مـده از سـرکـشـی بـا او مـصـاف |
| آنـک ایـنـجــا مـســت لـا یـعـقـل بــود | بـی قـرار و بـی کـس و بـی دل بـود |
| مــی گــذارد عـــمــر در نــاکــامــیــی | هــر زمــانــش تــازه بـــی آرامــیــی |
| تـــــو زفــــان از شـــــیــــوه او دور دار | عـــاشـــق و دیــوانــه را مــعــذوردار |
| گــر نـظــر در ســر بــی نـوران کــنـی | جـمله آن بـی شـک ز معذوران کنی |
| بــود آن دیــوانــه خــون از دل چــکــان | زانـک سـنگ انـداخـتـنـدش کـودکـان |
| رفــت آخــر تــا بــه کــنـج گــلـخــنـی | بــود انــدر کــنــج گــلــخــن روزنــی |
| شــد از آن روزن تـــگــرگــی آشــکــار | بـــر ســـردیــوانـــه آمـــد در نـــثـــار |
| چون تگرگ از سنگ می نشناخت باز | کـــرد بـــیـــهـــوده زبـــان خـــود دراز |
| داد دیـوانـه بــســی دشــنـام زشــت | کز چه اندازند بر من سنگ و خشت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
