بــط بــه صــد پــاکــی بــرون آمــد ز آبدر مـیـان جــمــع بــا خــیـر الــثــیـابگـفـت در هـر دو جــهـان نـدهـد خــبــرکـس ز مـن یـک پــاک روتـر پــا…
| بــط بــه صــد پــاکــی بــرون آمــد ز آب | در مـیـان جــمــع بــا خــیـر الــثــیـاب |
| گـفـت در هـر دو جــهـان نـدهـد خــبــر | کـس ز مـن یـک پــاک روتـر پــاک تـر |
| کرده ام هر لحـظـه غـسـلی بـر صـواب | پــس سـجــاده بــاز افـکـنـده بــر آب |
| هـمـچـو مـن بـر آب چـون اسـتـد یکـی | نـیسـت بـاقـی در کـرامـاتـم شـکـی |
| زاهــد مــرغـــان مــنــم بـــا رای پـــاک | دایمـم هـم جـامـه و هـم جـای پـاک |
| مـن نـیـابــم در جــهـان بــی آب ســود | زانـــک زاد و بــــود مـــن در آن بــــود |
| گــرچ در دل عــالــمــی غــم داشــتــم | شسـتـم از دل کاب هم دم داشـتـم |
| آب در جــوی مــنـســت ایـنـجــا مــدام | من بـه خشکی چون توانم یافت کام |
| چـــون مــرا بـــا آب افــتـــادســت کــار | از مــیــان آب چـــون گـــیــرم کـــنــار |
| زنــده از آبــســت دایـم هــرچ هـســت | این چنین از آب نتوان شست دست |
| مـــن ره وادی کـــجــــا دانـــم بــــریـــد | زانـک بــا ســیـمــرغ نـتــوانـم پــریـد |
| آنــک بـــاشـــد قـــلـــه آبـــش تـــمــام | کـی تــوانـد یـافـت از ســیـمـرغ کـام |
| *** | |
| هدهدش گفت ای به آبی خوش شده | گـرد جــانـت آب چــون آتــش شــده |
| در مــیــان آب خــوش خــوابــت بـــبــرد | قـــطـــره آب آمـــد و آبــــت بــــبـــرد |
| آب هسـت از بـهر هر نـاشـسـتـه روی | گر تـو بـس ناشستـه رویی آب جوی |
| چــنـد بــاشــد هـمــچــو آب روشــنـت | روی هـر نـاشـسـتــه رویـی دیـدنـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
