تـو بـسـی پـیش سـلـیمـان بـوده ایبــر بـسـاط مـلـک سـلـطـان بـوده ایرسم خدمت سر بـه سر دانستـه ایمـوضــع امـن و خــطـر دانـســتــه ایهـم فــراز و شــی…
| تـو بـسـی پـیش سـلـیمـان بـوده ای | بــر بـسـاط مـلـک سـلـطـان بـوده ای |
| رسم خدمت سر بـه سر دانستـه ای | مـوضــع امـن و خــطـر دانـســتــه ای |
| هـم فــراز و شــیـب ایـن ره دیـده ای | هـم بـسـی گـرد جـهـان گـردیـده ای |
| رای ما آنسـت کـین سـاعـت بـه نقـد | چـون تـویـی مـا را امـام حـل و عـقـد |
| بــر سـر مـنـبــر شـوی ایـن جــایـگـاه | پـس بـسـاز این قوم خـود را سـاز راه |
| شــرح گــویـی رســم و آداب مـلــوک | زانک نتـوان کرد بـر جـهل این سـلوک |
| هر یکـی راهسـت در دل مـشـکـلـی | مـــی بـــبـــایـــد راه را فـــارغ دلـــی |
| مشـکـل دلهای ما حـل کـن نخـسـت | تـا کـنـیـم از بـعـد آن عـزمـی درسـت |
| چون بپرسیم از تو مشکلهای خویش | بستریم این شبهت از دلهای خویش |
| زآنــک مـــی دانــیــم کـــیــن راه دراز | در مــیـان شــبــهـه نــدهـد نــور بــاز |
| دل چـو فـارغ گشـت، تـن در ره دهیم | بـی دل و تـن سـر بـدان درگـه نـهـیم |
| *** | |
| بـعـد از آن هدهد سـخـن را سـاز کرد | بــر ســر کــرســی شــد و آغــازکـرد |
| هـدهـد بــا تـاج چـون بــر تـخـت شـد | هـرک رویش دیـد عـالـی بـخـت شـد |
| پـیـش هـدهـد صـد هـزاران بــیـشـتـر | صف زدند از خـیل مرغان سر بـه سر |
| پـیـش آمـد بــلـبــل و قـمـری بـه هـم | تـا کـنند آن هر دو تـن مقـری بـه هم |
| هـر دو آنـجــا بــرکـشــیـدنـد آن زمـان | غـلـغـلـی افـتــاد ازیـشـان در جـهـان |
| لحـن ایشـان هرکـه را در گـوش شـد | بــی قــرار آمـد ولـی مـدهـوش شــد |
| هــر یـکــی را حــالــتــی آمــد پــدیـد | کس نه بـاخود بود و نه بی خود پدید |
| بــعـد از آن هـدهـد سـخــن آغـازکـرد | پـــرده از روی مـــعـــانـــی بـــازکـــرد |
| *** | |
| سـایلی گفـتـش که ای بـرده سـبـق | تـو بـچـه از مـاسـبـق بـردی بـه حـق |
| چـون تـو جـویایی و مـاجـویان راسـت | در مـیـان مـا تــفـاوت از چـه خـاسـت |
| چــه گـنـه آمـد ز جــســم و جــان مـا | قــســم تــو صــافــی و دردی آن مــا |
| *** | |
| گـفـت ای سـایل سـلـیمـان را همـی | چـشـم افـتـادسـت بـر مـا یـک دمـی |
| نه بـه سـیم این یافتـم من نی بـه زر | هـسـت این دولـت مـرا زان یک نـظـر |
| کی به طاعت این بـدست آرد کسی | زانک کرد ابـلیس این طـاعـت بـسـی |
| ور کـســی گـویـد نـبــایـد طــاعــتــی | لـعـنـتــی بــارد بــرو هـر ســاعــتــی |
| تـو مـکـن در یـک نـفـس طـاعـت رهـا | پـس مـنه طـاعـت چـو کـردی بـر بـها |
| تو بـه طاعت عمر خود می بـر به سر | تــا ســلــیـمــان بــر تــو انـدازد نـظــر |
| چـون تــو مـقـبــول سـلـیـمـان آمـدی | هــرچ گــویـم بــیــشــتــر زان آمــدی |
| بــایـزیـد آمـد شـبــی بـیـرون ز شـهـر | از خـروش خـلـق خــالـی دیـد شـهـر |
| مـاهـتــابــی بــود بــس عــالـم فــروز | شــب شــده از پـــرتــو او مــثــل روز |
| آســـمـــان پــــر انـــجـــم آراســـتـــه | هــر یــکــی کــار دگــر را خــاســتــه |
| شـیخ چـندانی که در صحـرا بـگشـت | کس نمی جـنبـید در صحـرا و دشـت |
| شـورشـی بــر وی پـدیـد آمـد بـه زور | گــفــت یـا رب در دلــم افــتــاد شــور |
| بـا چـنین درگه که در رفعت تـر اسـت | این چنین خالی ز مشتـاقان چراست |
| هـاتـفـی گـفـتـش کـه ای حـیـران راه | هـر کــســی را راه نـدهـد پــادشــاه |
| عــزت ایـن در چــنـیـن کـرد اقــتــضــا | کـــز در مـــا دور بـــاشـــد هـــر گـــدا |
| چــون حــریـم عــز مــا نــور افــکــنــد | غــافــلــان خــفــتــه را دور افــکــنــد |
| ســالــهــا بـــودنــد مــردان انــتــظــار | تــا یــکــی را بــار بــود از صــد هــزار |
| *** | |
| جــمـلــه مــرغــان ز هـول و بــیـم راه | بــال و پـر پـرخـون، بــرآوردنـد بـه مـاه |
| راه مــی دیــدنــد پـــایــان نــاپـــدیــد | درد مــی دیــدنــد درمــان نــاپـــدیــد |
| بــاد اسـتــغـنـا چـنـان جـسـتــی درو | کاسـمان را پـشـت بـشکسـتـی درو |
| در بــیــابـــانــی کــه طــاوس فــلــک | هیچ می سـنجـد درو بـی هیچ شک |
| کـی بــود مـرغــی دگـر را در جــهـان | طـــاقـــت آن راه هــرگــز یــک زمــان |
| چــون بــتــرسـیـدنـد آن مـرغـان ز راه | جـمـع گـشـتـند آن همه یک جـایگـاه |
| پــیـش هـدهـد آمـدنـد از خــود شـده | جـمله طالب گشتـه و بـه خـرد شده |
| پــس بـــدو گــفــتــنــد ای دانــای راه | بـی ادب نتـوان شـدن در پـیش شـاه |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
