قالب شعر: غزل

آنِ خود را با نگاهی دوختم

من از این آتش به جان افروختم

دینِ خود را بهر عشقش باختم

خانه ای در حسرت و غم ساختن

چون سراسر نااُمید از وی شُدم

آرزوهایم به گور انداختم

خود دلم نالان ز عشقش کرده ام

خود به دل تاوان دردش داده ام

لیک در قلبش مرا جایی نبود

من ز چشمانش دگر اُفتاده ام

آخرین دیدار در جانم نوشت

داد بر بادم مرا این سرنوشت

حامیا دل کندن از هر آرزو

بهتر از ماندن در این دنیای زشت