پژمان جوادیان – گوهر عشق

جامش آتش زنم و روی به صحرا فکنم
واندرین کار نباشم چو نگهدار دگر

عزت از فقر زنم عشق چو ثروت باشد
گوهر عشق ندارم ز خریدار دگر

عافیت گرچه بود صورت دلدارم لیک
جان شیرین به فدای لب دلدار دگر

حاش اینک که من از باده خورم هر نفسی
مستم از روی نگارین رخ بیدار دگر

عمر اگر رفت دلم تا به ابد می ماند
دل کجا پیر شود تا نکند زار دگر

راز سر بسته بگویم به جماعت باری
اینک از لطف نگارم کنم اسرار دگر

لطف می بود و لب چون شکر دلدارم
که به عیار صبا داد غزلوار دگر