شــدم از گــریـه نــابــیـنــا چــراغ دیـده مــن کــوسـیه گردید بـزمم شـمع مجـلس دیده من کـوعـنـان بـخـت هر بـی دل کـه بـینـی دلـبـری داردنـگـهـدار عـ…
| شــدم از گــریـه نــابــیـنــا چــراغ دیـده مــن کــو | سـیه گردید بـزمم شـمع مجـلس دیده من کـو |
| عـنـان بـخـت هر بـی دل کـه بـینـی دلـبـری دارد | نـگـهـدار عــنـان بــخــت بــر گــردیـده مـن کــو |
| بـه مـیزان نـظـر طـور بـتـان را جـمـلـه سـنـجـیدم | ندیدم یک کـران تـمکین بـت سـنجـیده من کـو |
| بـود دامن بـه دست صد خـس این گلهای رعنا را | گـل یکـرنگ دامـن از خـسـان بـرچـیده مـن کـو |
| چـو مـجـنونی بـبـینی در بـیابـانها بـپـرس ای مه | کـه مـجـنون بـیابـان گـرد مـحـنت دیده مـن کـو |
| چو ناوک خورده صیدی را تنی بسمل بگو با خود | که صید زخمی در خاک و خون غلطیده من کو |
| ز اشـک محـتـشم افتـاد شور اندر جـهان بـی تـو | تـو خـود هرگز نگفتـی عاشـق شـوریده من کو |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
