تــا دامـن قـیـامـت، از سـرو نـالـه خــیـزدگــر در چــمـن چــمـانـی آن قــامـت رســا راخـورشید اگر ندیدی در زیر چـتـر مشکینبـر عارضـت نظـر کن گیسـوی م…
| تــا دامـن قـیـامـت، از سـرو نـالـه خــیـزد | گــر در چــمـن چــمـانـی آن قــامـت رســا را |
| خـورشید اگر ندیدی در زیر چـتـر مشکین | بـر عارضـت نظـر کن گیسـوی مشـک سـا را |
| جـایی نشاندی آخر بـیگانه را بـه مجلس | کـز بــهـر آشـنـایـان خـالـی نـسـاخـت جــا را |
| گر وصف شه نبودی مقصود من، فروغی | ایــزد بــه مــن نــدادی طــبــع غــزل ســرا را |
| شاه سـریر تـمکین شایسـتـه ناصرالدین | کـز فــر پــادشــاهـی فــرمـان دهـد قــضــا را |
| شـاها بـسـوی خـصـمت تـیر دعـا فکندم | از کــردگــار خــواهــم تـــاثـــیــر ایــن دعــا را |
| در خـلوتـی که ره نیست پـیغمبـر صبـا را | آن جــا کـه مـی رســانـد پــیـغـامـهـای مـا را |
| گوشی که هیچ نشنید فریاد پـادشـاهان | خـــواهــد کــجـــا شـــنــیــدن داد دل گــدا را |
| در پـیش مـاه رویان سـر خـط بـندگـی ده | کاین جا کسی نخوانده ست فرمان پادشا را |
| تـا تـرک جـان نگفتـم، آسوده دل نخـفتـم | تــا سـیـر خـود نـکـردم نـشـنـاخــتــم خـدا را |
| بـالای خـوش خـرامی آمد بـه قصد جـانم | یـا رب کــه بــرمـگـردان از جــانـم ایـن بــلـا را |
| ساقی سبـو کشان را می خرمی نیفزود | بــرجــام مــی بــیــفــزا لــعــل طــرب فــزا را |
| دسـت فـلک ز کـارم وقـتـی گـره گشـاید | کـز یـکــدیـگـر گـشــایـی زلـف گـره گـشــا را |
| در قـیـمـت دهـانـت نـقـد روان ســپــردم | یـعــنـی بــه هـیـچ دادم جــان گــران بــهـا را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
