چـو یک بـهره از تـیره شـب در گـذشـتشـبــاهـنـگ بـر چـرخ گـردان بـگـشـتســخــن گـفـتــن آمـد نـهـفـتــه بــه رازدر خــــوابــــگـــه نـــرم کـــردنـــد…
| چـو یک بـهره از تـیره شـب در گـذشـت | شـبــاهـنـگ بـر چـرخ گـردان بـگـشـت |
| ســخــن گـفـتــن آمـد نـهـفـتــه بــه راز | در خــــوابــــگـــه نـــرم کـــردنـــد بــــاز |
| یکـی بـنده شـمعـی معـنبـر بـه دسـت | خــرامـان بــیـامـد بــه بــالـیـن مـسـت |
| پـــس پـــرده انـــدر یـــکـــی مـــاه روی | چـو خـورشـید تـابـان پـر از رنگ و بـوی |
| دو ابــرو کــمــان و دو گــیـســو کــمـنـد | بـــه بـــالــا بـــه کــردار ســرو بـــلــنــد |
| روانـــش خـــرد بـــود تـــن جـــان پـــاک | تــو گـفـتــی کـه بــهـره نـدارد ز خــاک |
| از او رســتــم شــیــردل خــیـره مــانــد | بــرو بــر جــهــان آفــریــن را بــخــوانــد |
| بــپــرسـیـد زو گـفـت نـام تــو چـیـسـت | چـه جـویی شب تـیره کام تـو چـیست |
| چــنـیـن داد پــاســخ کـه تــهـمـیـنـه ام | تـو گـویـی کـه از غـم بــه دو نـیـمـه ام |
| یـکــی دخــت شــاه ســمـنـگـان مـنـم | ز پــشــت هـژبــر و پــلــنــگــان مــنــم |
| بـه گـیتـی ز خـوبـان مرا جـفـت نیسـت | چـو مـن زیر چـرخ کـبـود انـدکـی سـت |
| کــس از پـــرده بـــیــرون نــدیــدی مــرا | نــه هــرگــز کــس آوا شــنــیـدی مــرا |
| بــه کــردار افــســانــه از هــر کــســی | شـنـیـدم هـمـی داســتــانـت بــسـی |
| کـه از شــیـر و دیـو و نـهـنـگ و پــلـنـگ | نـتـرسـی و هسـتـی چـنین تـیزچـنـگ |
| شــب تــیـره تــنـهـا بــه تــوران شــوی | بــگــردی بــران مــرز و هــم نــغــنــوی |
| بــه تــنــهـا یـکــی گــور بــریـان کــنــی | هـوا را بــه شــمـشــیـر گـریـان کــنـی |
| هـرآنـکـس کـه گـرز تـو بـینـد بـه چـنـگ | بـــدرد دل شــیــر و چـــنــگ پـــلــنــگ |
| بــرهـنـه چــو تــیـغ تــو بــیـنـد عــقــاب | نــیـارد بــه نــخــچــیـر کــردن شــتــاب |
| نـــشـــان کـــمـــنـــد تـــو دارد هــژبـــر | ز بــیــم ســنــان تــو خــون بـــارد ابـــر |
| چــو ایـن داســتــانــهـا شــنــیـدم ز تــو | بــســی لـب بــه دنـدان گــزیـدم ز تــو |
| بــجـسـتـم هـمـی کـفـت و یـال و بـرت | بــدیـن شــهـر کـرد ایـزد آبــشــخــورت |
| تـــراام کـــنــون گــر بـــخـــواهــی مــرا | نــبــیـنـد جــزیـن مــرغ و مــاهـی مــرا |
| یـکـی آنـک بــر تــو چـنـیـن گـشـتــه ام | خـــرد را ز بـــهــر هــوا کـــشـــتـــه ام |
| ودیــگـــر کـــه از تـــو مــگـــر کـــردگـــار | نــشـــانــد یــکــی پـــورم انــدر کــنــار |
| مـگـر چـون تـو بــاشـد بــه مـردی و زور | سـپــهـرش دهـد بــهـره کـیـوان و هـور |
| سـه دیـگـر کـه اسـپــت بــه جـای آورم | ســـمــنــگــان هــمــه زیــر پـــای آورم |
| چـو رسـتـم بـرانـسـان پـری چـهـره دید | ز هــر دانــشـــی نــزد او بـــهــره دیــد |
| و دیــگـــر کـــه از رخـــش داد آگـــهــی | نــدیــد ایــچ فـــرجـــام جـــز فـــرهــی |
| بـــفـــرمـــود تـــا مـــوبـــدی پـــرهــنـــر | بــــیـــایـــد بــــخــــواهــــد ورا از پــــدر |
| چـو بـشنید شـاه این سـخـن شاد شد | بــــســــان یـــکـــی ســـرو آزاد شـــد |
| بــدان پــهـلـوان داد آن دخــت خــویـش | بـدان سـان کـه بـودسـت آیین و کیش |
| بــه خــشــنـودی و رای و فــرمــان اوی | بــه خــوبــی بــیـاراسـت پــیـمـان اوی |
| چــو بــسـپــرد دخــتــر بــدان پــهـلـوان | هـمـه شــاد گـشــتــنـد پــیـر و جــوان |
| ز شــادی بــســی زر بــرافــشــانــدنـد | ابـــر پـــهــلــوان آفـــریــن خـــوانــدنــد |
| کـه ایـن مـاه نـو بــر تــو فــرخــنـده بــاد | ســر بـــدســگــالــان تــو کــنــده بـــاد |
| چـــو انـــبـــاز او گـــشـــت بـــا او بـــراز | بـــبـــود آن شـــب تـــیـــره دیــر و دراز |
| چــو خــورشـیـد تــابــان ز چــرخ بــلـنـد | همی خـواسـت افـگند رخـشـان کمند |
| بــه بــازوی رســتــم یـکـی مـهـره بــود | کـه آن مـهـره انـدر جـهـان شـهـره بـود |
| بــدو داد و گــفــتــش کــه ایــن را بــدار | اگـــــر دخـــــتــــــر آرد تـــــرا روزگـــــار |
| بـــگــیــر و بــگــیــســوی او بـــر بـــدوز | بــه نـیـک اخــتــر و فـال گـیـتــی فـروز |
| ور ایـــدونـــک آیـــد ز اخـــتـــر پــــســـر | بـــبـــنـــدش بـــبــــازو نـــشـــان پـــدر |
| بـــه بـــالـــای ســـام نـــریــمـــان بـــود | بـــه مــردی و خـــوی کــریــمــان بـــود |
| فــــرود آرد از ابـــــر پـــــران عـــــقــــاب | نــتـــابـــد بـــه تــنــدی بـــر او آفــتــاب |
| هــمــی بـــود آن شـــب بـــر مــاه روی | همـی گـفـت از هر سـخـن پـیش اوی |
| چـو خـورشید رخـشنده شد بـر سـپـهر | بــیـاراســت روی زمــیـن را بــه مــهــر |
| بـــه پــدرود کــردن گــرفــتــش بــه بـــر | بسی بوسه دادش به چشم و به سر |
| پــری چــهــره گــریــان ازو بــازگــشــت | ابــــا انـــده و درد انـــبــــاز گــــشــــت |
| بـــر رســتـــم آمــد گــرانــمــایــه شــاه | بـــپـــرســیــدش از خــواب و آرامــگــاه |
| چو این گفته شد مژده دادش به رخش | بــرو شــادمـان شــد دل تــاج بــخــش |
| بــیــامــد بـــمــالــیــد وزیــن بـــرنــهــاد | شد از رخـش رخـشـان و از شـاه شاد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج











