روزه از خـیمـه مـا دوش همـی شـد بـشـتـابعـیـد فـرخــنـده فـراز آمـد بــا جــام شــرابقـوم را گـفـتــم چـونـیـد شـمـایـان بــه نـبــیـدهمه گفتـند صـواب…
| روزه از خـیمـه مـا دوش همـی شـد بـشـتـاب | عـیـد فـرخــنـده فـراز آمـد بــا جــام شــراب |
| قـوم را گـفـتــم چـونـیـد شـمـایـان بــه نـبــیـد | همه گفتـند صـوابـسـت صـوابـسـت صـواب |
| چــه تــوان کــرد اگــر روزه زمـا روی بــتــافــت | نـتـوان گـفـت مـر او راکـه ز مـا روی مـتــاب |
| چــه شــود گــر بــرود گــو بــرو و نـیـک خــرام | رفــتــن او بــرهــانــد هـمــگــانــرا ز عــذاب |
| روزه آزادی تــــن جــــویــــد او را چــــکــــنــــم | چـو اسـیران نتـوان بـسـت مـر او را بـطـناب |
| عـیـد بـر مـا مـی آسـوده هـمـی عـرض کـنـد | روزه مـارا چـو بــخـیـلـان بــتــرحـم دهـد آب |
| گـر هـمـه روی جــهـان زرد شـد از زحــمـت او | شـکـر لـلـه کـه کـنم سـرخ رخ از بـاده نـاب |
| گـوشـه مـیکـده از بـاده کـنـون بـینـی مـسـت | مفـتـی شـهر که بـد معـتـکـف اندر محـراب |
| مغـزمان روزه پـیوسـتـه تـبـه کـرد و بـسـوخـت | مـا و این عـید گـرامی بـسـمـاع و می ناب |
| بـسـر چـنگ همـی بـر کـشـد ابـریشـم چـنگ | بـو کـه بـازیرهمـی راسـت کـند رود و ربـاب |
| هـر دو چـون سـاخـتـه گـردنـد بـر مـیـر شـونـد | وز بــر مــیــر بــیــایـنــد بــر مــا بــشــتــاب |
| مــیـر یـوســف عــضــدالــدولــه یـاری ده دیـن | لـشـکـر آرای شـه شـرق و خــداونـد رقـاب |
| آنـکـه صـد فـضـل فـزون دارد و هـرگـز بــیـکـی | خویشتـن را نستودست و نکردست اعجاب |
| خویشتن را چه ستاید چو ستوده ست بفضل | چـه نیازسـت سـیه مـوی جـوانـرا بـخـضـاب |
| از هـمــه شــاهـان او را بــهـم آمــد بــجــهـان | شــرف درس هـنـر بــا شـرف درس کـتــاب |
| هـنـرش را بــحــقـیـقــت نـتــوان یـافــت کـران | سـخـنـش را بــتــکـلـف نـتــوانـد داد جـواب |
| گـر ســخــن گـویـد تــو گـوش هـمـی دار بــدو | تـا سـخـنها شـنـوی پـاکـتـر از در خـوشـاب |
| ســخــن نـیـکــوی مـا و ســخــن او ز قــیـاس | همچـنان بـاشد چـون گرد بـنزدیک سـحـاب |
| گــر ســخـــن گــویــد آب ســخـــن مــا بـــرود | بــشـود نـور ســتــاره چــو بــرآیـد مـهـتــاب |
| در رسـیده اسـت بـعـلـم و بـرسـیده بـسـخـن | پـیـش بـینـیـش بـه انـدیـشـه زود انـدر یـاب |
| هـر کــه گــویـد مـلـک عــالـم مـعــلـوم شــود | کاندرین لفظ مخـاطب را بـا اوسـت خـطـاب |
| گــر ســـزاوار هــوا کــام هــوا یــابـــد و بـــس | آنچـه او یابـد مـخـلـوق ندیده سـت بـخـواب |
| هنر آنجـاسـت کجـا بـازوی او بـاشد و نیسـت | بــمــیـان هـنــر و بــازوی او هـیـچ حــجــاب |
| چــشـم دارم ز خـداونـد کـه او خـواهـد یـافـت | آن بـزرگی که همی یافت بـمردی سـهراب |
| بــربــایـد بــرضــای مــلــک از چــنـگ مــلــوک | مـلـک دیرینه چـو مـرغ زده از چـنـگ عـقـاب |
| هـمـه خـواهـنـد کـه بــاشـنـد چــنـو و نـبــونـد | نیست ممکن که شود هرگز چون باز غراب |
| نـیـکـبــخـتـا کـه مـلـک نـاصـر دیـن بــد کـز وی | پـسران خاست چـنین پـیشرو اندر هر بـاب |
| بــچــنـیـن بــار خـدایـان و بــچــونـیـن خـلـفـان | نــام او زنــده بـــود دایــم تــا روز حــســاب |
| تـــا هــمــی زیــر فـــلــک خـــانــه آبـــاد بـــود | مـکـنـادا فـلـک بــرشـده ایـن خــانـه خـراب |
| دولــت مــیــر قـــوی بـــاد و تـــن مــیــر قــوی | بـر کـف مـیر مـی سـرخ چـو یـاقـوت مـذاب |
| شادمان بـاد بـدین عید و بدان روزه که داشت | وز خـداونـد جــهـان یـافـتــه بــسـیـار ثــواب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
