گـفـت ای شـه خـلـوتــی کـن خـانـه رادور کــن هـم خــویـش و هـم بــیـگــانـه راکـــس نــدارد گـــوش در دهــلـــیــزهــاتــا بـــپــرســم زیــن کــنــیـ…
| گـفـت ای شـه خـلـوتــی کـن خـانـه را | دور کــن هـم خــویـش و هـم بــیـگــانـه را |
| کـــس نــدارد گـــوش در دهــلـــیــزهــا | تــا بـــپــرســم زیــن کــنــیــزک چــیــزهــا |
| خــانــه خــالــی مــانــد و یـک دیـار نــه | جــز طــبــیـب و جــز هـمــان بــیـمــار نــه |
| نـرم نـرمـک گـفـت شـهر تـو کـجـاسـت | کـه عــلـاج اهـل هـر شــهـری جــداســت |
| وانـدر آن شـهـر از قـرابــت کـیـســتــت | خـویـشـی و پـیـوسـتـگـی بــا چـیـسـتـت |
| دسـت بــر نـبـضـش نـهـاد و یـک بـیـک | بــــاز مـــی پـــرســـیـــد از جـــور فـــلـــک |
| چـون کـسـی را خـار در پــایـش جــهـد | پــــای خــــود را بــــر ســــر زانـــو نـــهـــد |
| وز ســر سـوزن هـمـی جــویـد ســرش | ور نــیــابـــد مــی کـــنــد بـــا لــب تـــرش |
| خــار در پــا شــد چــنــیـن دشــواریـاب | خــــار در دل چــــون بـــــود وا ده جـــــواب |
| خــار در دل گــر بــدیـدی هـر خــســی | دســت کـی بــودی غـمـان را بــر کـسـی |
| کــس بـــه زیــر دم خــر خـــاری نــهــد | خـــر نـــدانــد دفـــع آن بـــر مـــی جـــهــد |
| بــر جــهـد وان خــار مــحــکــم تــر زنـد | عـــاقــلــی بـــایــد کــه خـــاری بـــرکــنــد |
| خــر ز بـــهــر دفــع خــار از ســوز و درد | جـفـتــه مـی انـداخـت صـد جــا زخـم کـرد |
| آن حــکــیــم خــارچــیـن اســتــاد بــود | دســـت مــی زد جـــابـــجـــا مــی آزمــود |
| زان کــنــیــزک بـــر طــریــق داســتــان | بـــاز مــی پـــرســـیــد حـــال دوســـتـــان |
| بـا حـکـیم او قـصـه ها می گفـت فـاش | از مـقــام و خــواجــگــان و شــهـر و بــاش |
| سـوی قصه گقتـنش می داشت گوش | سوی نبض و جستنش می داشت هوش |
| تـا کـه نـبــض از نـام کـی گـردد جـهـان | او بـــود مــقــصـــود جـــانــش در جـــهــان |
| دوســتــان و شــهــر او را بـــرشــمــرد | بـــعـــد از آن شـــهــری دگــر را نــام بـــرد |
| گفت چون بیرون شدی از شهر خویش | در کـدامـیـن شـهـر بــودسـتـی تـو بــیـش |
| نام شـهری گفت و زان هم در گذشـت | رنــگ روی و نــبــض او دیــگــر نــگــشــت |
| خـواجــگـان و شـهـرهـا را یـک بــه یـک | بـــاز گــفـــت از جـــای و از نــان و نــمــک |
| شـهـر شـهر و خـانـه خـانـه قـصـه کـرد | نـه رگــش جــنـبــیـد و نـه رخ گـشــت زرد |
| نـبــض او بــر حـال خـود بــد بـی گـزنـد | تــا بــپــرســیـد از ســمــرقــنـد چــو قــنـد |
| نـبـض جـسـت و روی سـرخ و زرد شـد | کـــز ســـمـــرقـــنــدی زرگـــر فـــرد شـــد |
| چـون ز رنـجـور آن حـکـیم این راز یـافـت | اصــــل آن درد و بــــلــــا را بــــاز یـــافــــت |
| گــفــت کــوی او کــدامــســت در گــذر | او ســـر پـــل گــفـــت و کــوی غـــاتـــفـــر |
| گفت دانسـتـم که رنجـت چـیسـت زود | در خــلــاصــت ســحــرهـا خــواهـم نـمـود |
| شــاد بـــاش و فــارغ و آمــن کــه مــن | آن کــنــم بـــا تــو کــه بـــاران بـــا چــمــن |
| مـن غـم تـو مـی خـورم تـو غـم مـخـور | بــر تــو مـن مــشــفــق تــرم از صــد پــدر |
| هـان و هـان ایـن راز را بــا کــس مـگــو | گرچـه از تـو شـه کـند بـس جـسـت و جـو |
| خـــانــه اســـرار تـــو چـــون دل شـــود | آن مــــرادت زودتـــــر حـــــاصــــل شـــــود |
| گفـت پـیغـامبـر کـه هر کـه سـر نهفـت | زود گـــردد بـــا مـــراد خـــویــش جـــفـــت |
| دانـه چــون انـدر زمـیـن پــنـهـان شــود | ســر او ســرســبـــزی بـــســتـــان شــود |
| زر و نــقـــره گـــر نـــبـــودنــدی نــهــان | پـــرورش کـــی یــافـــتـــنـــدی زیــر کـــان |
| وعــده هــا و لــطــفــهـای آن حــکــیـم | کــــرد آن رنــــجـــــور را آمــــن ز بـــــیــــم |
| وعـده هـا بــاشـد حـقـیـقـی دل پــذیـر | وعـده هـا بــاشـد مـجــازی تــا ســه گـیـر |
| وعـــــده اهــــل کـــــرم گـــــنــــج روان | وعـــــده نـــــا اهـــــل شـــــد رنـــــج روان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
