قالب شعر: غزل

تا جهان را حضرت باری تعالی آفرید

جنگل و کوه و کویر و دشت و دریا آفرید

خلقت دنیا بدون عشق معنایی نداشت

تا که انسان اشرف مخلوق خود را آفرید

از دم خود بر تن بی جان آدم دم دمید

آدمی را جانشین خود به دنیا آفرید

تا خرد یابد ، وجود آدمی را عقل داد

علم را در پرتو حل معما آفرید

از وجود زن برایش مهد مادر را سرشت

از وجود مرد او را مهر بابا آفرید

جنس زن را آفرید از یشم و یاقوت و عقیق

مرد را اما ز جنس سنگ خارا آفرید

راه و رسم زندگی را تا بیاموزد به او

زندگانی را میان رنج و غم ها آفرید

جنس مردان را شبیه سنگ آهن سخت ساخت

جنس زن ها را لطیف و ناز و زیبا آفرید

مرد و زن را عاشق هم کرده و پیوند داد

مرد را دلداده و زن را فریبا آفرید

تا بداند ارزش خود را به وقت زندگی

آدمی را در میان آرزوها آفرید

فقر و ثروت ، شادی و غم ، مهر و کین را جلوه داد

نور و ظلمت ، روز و شب ، گرما و سرما آفرید

در نهاد آدمی هم خیر هم شر را نهاد

هم بهشت جاودان هم دوزخش را آفرید

از برای اسوه ی مردی علی را خلق کرد

بهر زنها اسوه ای با نام زهرا آفرید