گرداب پریشانی

*گرداب پریشانی*

امروز به گردابی افتادم و خندیدم/

در عمقِ پریشانی، ناگاه تو را دیدم/

در خلوتِ دل گفتم: ای خالقِ ربّانی/

لطفی دگری فرما، هر چند که رنجیدم/

گر رنج دهی، ای دوست، درمان ز وجود توست/

گر فتنه کنی با من، جز عشق نسنجیدم؟/

هر رنج که بر جان زد، گنجی پیِ آن آمد/

گر درد به دل آمد، لطف و کرمت دیدم /

هر شب که سیاهی رفت، پایان خوشی دارد /

در ظلمتِ این عالم، خورشیدِ تو را دیدم/

در کارگهِ خلقت، رنج است که جان سازد/

چون سنگ به زیرِ غم ، الماسِ تو گردیدم/

دوش از پیِ آن مستی، تا صبح به سر کردم/

در خلوتِ خود یا رب ، باز آن رخ تو دیدم/

در آن شبِ ظلمانی، آن بوم چه خوش می‌گفت/

«هو حق» بزن ای مطرب، من مستِ تو میگردم/

در عالمِ ربّانی، ما نقطهٔ پرگاریم /

گردِ بر آن دلدار ، چون دایره می گردیم /

نصوح، به دل گوید، با حق تو مدارا کن/

دل لطفِ خدا خواهد ، ما عاشق و حیرانیم /

شاعر: روح‌الله میرزاده قصری (نصوح)، کرمان، ایران