پس از عمری که دل خونابه میخوردخــرد بــیـرون شـد و دل کـار مـیـکـردچـو بـر دل شـد زغـم راه نفس تـنگبه صد افسون و صد دستان و نیرنگعــقــابـــی تـــیــز…
| پس از عمری که دل خونابه میخورد | خــرد بــیـرون شـد و دل کـار مـیـکـرد |
| چـو بـر دل شـد زغـم راه نفس تـنگ | به صد افسون و صد دستان و نیرنگ |
| عــقــابـــی تـــیــز پـــر را رام کــردم | بــه ســوی آن صــنـم پــیـغـام کـردم |
| کـه ای هـم جـان و هم جـانـانـه دل | غـمـت سـلـطـان خــلـوت خــانـه دل |
| جـمالت چـشـم جـان را چـشمه نور | ز رخــسـار تــو بــادا چــشـم بــد دور |
| مــنــم آن بــیـدلــی کــز بــیـقــراری | کــنــم بـــر درگــهــت فــریــاد و زاری |
| خــــلــــاف رای تــــو رایـــی نـــدارم | بـــغــیــر از کــوی تـــو جــائی نــدارم |
| دلــــم دائم تــــمــــنــــای تــــو ورزد | درونـــم مـــهــر و ســـودای تـــو ورزد |
| مـرا جــادوی چـشـمـت بــرده از راه | زنــخــدان تـــوام افــکــنــده در چـــاه |
| اسـیـر زلـف مـشـگـیـن تـو گـشـتـم | تـرحـم کـن چـو مسـکین تـو گشـتـم |
| دلـم پـر جـوش و تـن پـرتـاب تـا کـی | ز حـسـرت دیـده پــر خـونـاب تـا کـی |
| چـنین مـدهوش و رسـوا چـند گـردم | چـو گـردون بـی سـر و پـا چـند گردم |
| بـر این مجـروح سرگردان بـبـخشای | بـر این محزون بی سامان بـبـخشای |
| چـو زلف خـویش بـی سـامانیم بـین | پــریـشــانـی و ســرگــردانـیـم بــیـن |
| جـز از الطـاف تـو غمخـواریم نیسـت | ز چـشمت بـهره جـز بـیماریم نیست |
| زمـــانـــی گــــر ز روی آشــــنـــائی | دهـد شــمـع جــمــالــت روشــنـائی |
| شــوم پــروانــه در پــای تــو مــیــرم | بــه پــیـش قــد و بــالــای تــو مـیـرم |
| مـــرا از آفـــتـــابــــت ذره ای بــــس | وز آن بـــاغ ارم گـــل تـــره ای بـــس |
| نـگـویم یک زمـان پـیـشـت نـشـینـم | شـوم خــرســنـد کـز دورت بــبــیـنـم |
| چــو احـوالـم سـراسـر عـرضـه داری | یــکــایـک قــصــه مــن بــرشــمــاری |
| ز اشـعـار هـمـام این نـظـم دلـسـوز | ادا کـــن پـــیــش آن مــاه دلـــفـــروز |
| چـو اینـجـا هسـت این ابـیات در کـار | ز اســتــادان نـبــاشــد عــاریـت عــار |
| بــگـو مـیـگـویـد آن بــیـخــواب و آرام | از آن سـاعـت کـه نـاگـاه از سـر بــام |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
