قالب شعر: {قالب شعر:35}

غزل شماره ۱۶
آهْ، این خَیالِ وَصْلَتْ خوشْ می‌دَهَدْ فَریبَمْ،
بیچارِه مَنْ کِه با خُودْ دَرْگیرِ این شِکیبَمْ،

مَن یِک شَبَمْ کِه دایِمْ دِلْ‌واپَسِ طُلوعْ اَسْتْ،
تُو صُبْحِی و هَمیشِه پِنْهانْ اَز این نَهیبَمْ،

تَنْدیسِ تُوسْتْ دَرْ مَنْ اَز جِنْسِ سَنْگِ حَسْرَتْ،
یِک عُمْرْ با خَیالَتْ دَر کوچِه‌یِ غَریبَمْ،

ای کاشْ جایِ عِطْرِ پیراهَنَتْ بِپیچَدْ،
یِک سایِه اَز حُضورَتْ بَر جانِ نا‌ نَجیبَمْ،

تَرْسْ اَز فِراقِ تُو نیستْ، تَرْسْ اَز نَرَسیدَنْ،
مَن اَز تَمامِ دُنْیا دَر گوشِه‌ای غَریبَمْ،

این عِشْقْ مِثْلِ زَخْمِی‌ستْ کَزْمَنْ نِمی‌رَوَدْ هیچْ،
شایَدْ کِه مُرْدِه باشَمْ دَرْ خوابِ بَسْ عَجیبَمْ.

 ۱۷
مَنْ مانْدِه‌ام دَر این شَبْ، با فانوسِ خاموشَمْ،
صَدْایِ پایِ تُو نیسْتْ، دَر کوچِه‌ای بِه گوشَمْ،

این لَحْظِه‌هٰایِ دورِی، خوابْ اَز سَرَمْ رُبودِه،
گویِی هَنوزْ مَسْتَمْ، اَز بادِه‌یِ سَرْنِوِشْتَمْ،

هَر وَعْدِه‌ای کِه دادِی، با خُودْ بِه بادْ بَرْدِی،
باوَرْ مَکُنْ دِگَرْ مَنْ، حَرْفِی زِ تُو بِپوشَمْ،

دَر خوابْ دیدَمْ آمدْ، تابوتِ قَلْبِ زارَمْ،
گُفْتَنْدْ نِمی‌آیِی تُو، مَنْ دَر خُودَمْ مَدْهوشَمْ،

ای عِشْقِ بی‌سَرانْجامْ، پایانْ ما هَمینْ بودْ،
مَنْ شَمْعِ نیمِه‌سوزِی، دَر کُنْجِ این خَروشَمْ،

دِلْ را بِه دَسْتِ رُویا، دادَمْ وَلِی چِه حاصِلْ،
این دَرْدِ عاشِقِی را، دِیگَرْ نِمی‌فَروشَم

۱۸هَ

ر لَحْظِه بی‌تُو تَنْها حَسْرَت‌کَشانْ بِه راهَمْ،

اَنْگارْ کَرْدِه‌ای تُو، تَقْدیرْ را سِیاهَمْ،

بَرْگَرْدْ و بازْ کُنْ دَرْ، این خانِه‌یِ خَیالْ اَسْتْ،
هَر شَبْ تُو را بِه رُویا اَز خَیْشْتَنْ بِکاهَمْ،

غَمْ ریشِه بَسْتْ دَر دِلْ، پایانْ نَدارَدْ این دَرْدْ،
جُز دَرْدِ بی‌تُو بودَنْ، مَنْ هیچْ نَخواهَمْ،

دَر کوچِه‌هٰایِ خالِی، جُز سایِه‌یِ تُو کَسْ نیسْتْ،
آن سایِه را بِه جانْ و، با دیدِه گِلْ نِگٰاهَمْ،

گُفْتِی کِه زُودْ آیِی، این وَعْدِه شُدْ فَریبِی،
این بادِه‌یِ جُدایی، اَکْنونْ شُدِه تَباهَمْ،

چون ماهِ گُمْ‌شُدِه دَرْ، شَبْ‌هٰایِ بی‌سِتارِه،
جُز تُو بِه دِلْ نَگُفْتَمْ، هَرْگِزْ تُویِی پَناهَمْ.

 ۱۹
دَر اَسْارتِ رُویایَمْ، تَصْویرِ تُو نِشانْدَمْ،
آن لَذَّتِ لَبَتْ را، با جانْ و دِلْ چَشانْدَمْ،

چون پَرْدِه‌هٰایِ هَجْرانْ، بَر دیدِه‌ام نِشَسْتِه،
دِلْ را بِه رَسْمِ رُویا، تا سُویِ تُو کِشانْدَمْ،

بَرْگَرْدْ ای تَجَلِّی، مَنْ دَر فِراقِ بوسِه،
هَرْدَمْ، لَبِ خُودَمْ را بَر عَکْسِ تُو فِشانْدَمْ،

ای شَوْرِ عِشْقِ اَزَلِی، ای زَخْمِ جاودانِه،
مَنْ دَر پَناهِ عِشْقَتْ اَز خَیْشْ هَمْ نَدانْدَمْ،

این جانِ بی‌قَرارَمْ، دَر اِشْتِیاقِ رُویَتْ،
جُز قِصِّه‌یِ وَصالَتْ، دِیگَرْ غَزَلْ نَخوانْدَمْ.

 ۲۰
مَنْ مانْدِه‌ام دَر این غَمْ، با حَسْرَتِ لَبانَتْ،
بیدارْ می‌شَوَدْ عِشْقْ با بوسِه اَز دِهانَتْ،

دَر خوابْ نازْ دیدَمْ، دَسْتِی بِه سُویِ مَنْ بودْ،
لَبْ بَر لَبَتْ نِهادَمْ، دَر بَزْمِ ناگِهانَتْ،

یِک لَحْظِه یادِ مَنْ باشْ، بَرْگَرْدْ و چارِه‌ای کُنْ،
مَنْ چون غَریقِ عِشْقَمْ، دَر موجِ بی‌کَرانَتْ،

این دورِی فِراقَتْ، آتَشْ بِه جانْ ما زَدْ،
هَر لَحْظِه اَشْکْ ریزَمْ، اَز دورِی زَبانَتْ،

ای آرْزویِ دیرینْ، بَرْگَرْدْ و شَبْ سَحَرْ کُنْ،
قَلْبِی دِگَرْ نَمانْدِه، دَر پَرْتَوِ خَزانَتْ،

باوَرْ مَکُنْ کِه بی‌تُو، آرامِشِی بِمانَدْ،
جانَمْ فِدایِ نازْ و آن روحِ مِهْرَبانَتْ.