زلــفـــیــن ســـیــاه آن بـــت زیــبـــاگشتـه است طراز روی چون دیبـاآن سرو که نیستش کسی همسروان ماه که نیستش کسی همتابــر عـاج شـکـفـتـه بـیـنـمـش لـ…
| زلــفـــیــن ســـیــاه آن بـــت زیــبـــا | گشتـه است طراز روی چون دیبـا |
| آن سرو که نیستش کسی همسر | وان ماه که نیستش کسی همتا |
| بــر عـاج شـکـفـتـه بـیـنـمـش لـالـه | در سـیـم نـهـفـتـه یـابـمـش خـارا |
| بــر تــخـتــه سـیـم اوفـتــد بــر هـم | از ســایـه دو تــوده عـنـبــر ســارا |
| در درج عـــقـــیــق او پـــدیـــد آمـــد | از خــنــده دو رشــتــه لؤلؤ لــالــا |
| شـد خـسـتـه دلـم نـشـانـه تـیـرش | در مـعــرض زخــم او مـنـم تــنـهـا |
| نــاگــاهــم تــیــر غــمــزه زد بــر دل | زان ابــروی چــفـتــه کـمـان آســا |
| بــگـذشـت ز سـیـنـه تـیـر دلـدوزش | دل پـــاره و زخــم تــیــر نــاپــیــدا |
| دیـدمـش بـه راه دی کـمـر بــسـتـه | مــانـنـد مـه دو هـفــتــه در جــوزا |
| گفتـم که چگونه جـستـی از رضوان | ایـــن بــــچـــه نـــازدیـــده حـــورا |
| دانـی کـه بــه عـشـق تـو گـرفـتـارم | بـر سـاخـتـه تـو خـویشـتـن عمدا |
| نـه نـرم شــود دلـت بــه صـد لـابــه | نه گـرم شـود سـرت بـه صـد مینا |
| جــز بـــا پــریــان نــبــوده ای گــویــا | وز آدمـــیـــان نـــزاده ای مــــانـــا |
| زنـجـیر شـدسـت زلـف مـشـکـینـت | وافــکــنــده مــرا ز دور در ســـودا |
| شـیدا شـده ام چـرا هـمـی نـنـهی | زنـجــیـر دو زلــف بــر مـن شــیـدا |
| بـر مـن ز تـو جـور و تـو بـدان راضـی | بـا من تـو دو تـا و من بـه دل یکتـا |
| این جـور مـکـن کـه از تـو نـپـسـنـدد | ســلـطــان زمـانـه خــســرو والــا |
| مـسـعـود بـلـنـد هـمـت آن شـاهی | کـز هـمـت او فـلـک ســتــد بــالـا |
| طـــیــره ز عـــلـــو قـــدر او گـــردون | شــرمـنـده ز غــور طــبــع او دریـا |
| این در شـاهی ز نـعـت مـسـتـغـنی | وی از شـاهان بـه جـاه مسـتـثـنا |
| چـون قدر تـو نیسـت چـرخ بـا رفعت | چون طبـع تو نیست بـحر بـا پـهنا |
| طـبـع تـو و عـلـم خـسـرو و شـیرین | دســت تــو وجــود وامـق و عــذرا |
| آراســتــه از تــو حــضــرت غــزنــیـن | همـچـون ز رسـول مکـه و بـطـحـا |
| ای ذات تـو شـمـس و ذاتـهـا انـجـم | وی ملکت تـو کل و ملک ها اجـزا |
| آنی کـه بـه هیچ وقـت خـود گـردون | رای تــو عـصـا نـکـرد چـون اعـضـا |
| بـــا خـــشــم تـــو دم زنــد دل دوزخ | بــا حـلـم تــو بــر زنـد کـه سـیـنـا |
| کـرده خــورشــیـد صـبــح مـلـک تــو | روز هـمـه دشـمـنـان شــب یـلـدا |
| وزیـدن کـیـن در ایـن جــهـان بــا تــو | ای شــاه جــهــان کــرا بــود یــارا |
| در خـواب عـدوی تــو نـبــیـنـد شـب | جـز چـنـگ پـلـنگ و یشـک اژدرها |
| آن کــز تــو گـرفــت کــیـنـه انـدر دل | شد بـر سر خـلق در جـهان رسوا |
| در دلـش چـو نـاز شـعـلـه زد کـیـنـه | بـر تـنش چـو مـار کـینه زد اعـضـا |
| چـون چـهره غـفـره گشـتـه از زردی | بــوده چـمـنـی چـو صـورت غـفـرا |
| چـون سـوی چـمن گذر کـنی بـینی | بــگـریـخـت ز بـیـم لـشـکـر گـرمـا |
| شــاهــا ســپــه خــزان پــدیـد آمــد | هـم گـونـه کــهـربــا شــده مـیـنـا |
| در جـمـلـه بــه یـک دگـر نـکـو مـانـد | از زردی بــــرگ و گـــونـــه اعــــدا |
| گـویی کـه ز خـلـق دشـمـنت خـیزد | هـنـگـام سـپــیـده دم دم سـرمـا |
| انـگـور و مـخـالـف تـو هـمـچـون هـم | از رنگ بـگـشـتـه هر دو را سـیمـا |
| نـزدیـک شــده کــه خــون ایـن و آن | بـی شک همه ریخـتـه شود فردا |
| خــون دل ایــن بــه پــای در خــانــه | خـون تــن آن بــه تــیـغ در صـحـرا |
| بــاقـی بــادی کـه از بــدانـدیـشــان | تـیغـت نکـنـد بـه هیچ وقـت ابـقـا |
| غـوغـاسـت مـخــالـف تــو را شـیـوه | بـا هـیبـت تـو چـه خـیزد از غـوغـا |
| روزی کـه ز نـعــل مـرکــبــان افــتــد | در زلــزلــه جـــرم مــرکــز غــبـــرا |
| از تــیـره غــبــار چــشــمـه روشــن | تـاریـک شـود چـو چـشـم نـابـیـنـا |
| دل دوزد نــــوک نـــیـــزه خــــطــــی | جــان ســوزد حــد تــیـغ روهـیـنـا |
| از چــتــر تــو ســایـه هـمـای افـتــد | وز گــرد ســپــاه ســایـه عــنــقــا |
| رعــد آوا مــرکــب تـــو از هــر ســـو | هر سـاعـت بـرکشـد چـو نفـخ آوا |
| ای شــاه عــجــم تـــو زیــر ران آری | رخشی که نخواندش خرد عجـما |
| زیــرا کــه بــود بــه وقــت کــر و فــر | عــزم و حــزمـش چــو مـردم دانـا |
| دریـابــد اگـر بــه دل کـنـی فــکــرت | بـشناسد اگر کنی بـه چشم ایما |
| پــرورده تـنـی چـو کـوهـی انـدر تـن | بـر رفتـه سری چـو نخـلی اندر وا |
| چـون بـاد کـه دسـت و پـای را بـا او | حـاجـت نبـود بـه هیچ اسـتـقـصـا |
| انــدر تـــک دور تـــاز چــون صــرصــر | در جــولـان گـرد گـرد چـون نـکـبــا |
| گر قـصـد کنی چـو وهم یک لحـظـه | از جـابـلـقـا رسـیـد بـه جـابـلـسـا |
| واثـق تـو بـدان کـه چـون بـرانـگـیزی | در حـملـه تـسـت عـروة الـوثـقـی |
| انــــدر مــــه دی بــــهـــاری آرایـــی | بــر روی بــســاط سـاحــت پــیـدا |
| کـز چـهـره و خـون دشـمـنـان گـردد | چــون بــارگـه تــو پــر گــل رعــنـا |
| این هسـت ولیک نیسـتـت حـاجـت | تــا از پــی رزم هـا شـوی کـوشـا |
| نـه نـفـس نـفـیـس را چـه رنـجـانـی | ای نـفــس تــو فــخــر آدم و حــوا |
| واجــب نـکـنـد بــه هـیـچ انـدیـشــه | بـر طـبـع عـزیز خـود نـهی حـاشـا |
| مـن بـنده بـه فـتـح ها همـی گـویم | هـر هـفـتــه یـکـی قـصــیـده غـرا |
| تــا گــردد فــتــح نــامــه هــا پـــران | از هر سـو سـوی مـجـلـس اعـلـا |
| از نـصـرت فـتــح مـطـلـع و مـخـلـص | طـنـان و بـدیـع و مـقـطـع و مـبـدا |
| دل شـعـبـده هـا گـشـاده از فـکـرت | جـان مـعـجـزه ها نمـوده در انشـا |
| هر لفظی از آن چـو صورتـی دلکش | هر بـیتـی از آن چـو لعـبـتـی زیبـا |
| شـاهـا تـو گـزیـن مـالـک الـمـلـکـی | هـسـتـی تـا حـشـر مـالـک دنـیـا |
| بـنـده ز سـروش یـافـت این تـلـقـین | این لفـظ ز خـود نگـفـت بـر عـمدا |
| تــا یــابــد هــال مــرکــز ســفــلــی | تـــا دارد دور گـــنـــبـــد خـــضـــرا |
| ایــوان تــو بــاد مــلــک را مــکــمــن | درگـــاه تــــو بــــاد عــــدل را مأوا |
| تـا دولـت و دانـش اسـت جـان پـرور | از دانــش پـــیــر و دولـــت بـــرنــا |
| تــو شـاد نـشـسـتـه بــر گـه دولـت | بــا حــشـمـت و فـر خــسـرو دارا |
| در چــشــم عــزیــز چــهــره دلــبـــر | بـر دست خـجـستـه ساغر صهبـا |
| ســـازنــده کـــار گــنــبـــد اخـــضـــر | خـــنـــیــاگـــر بـــزم زهـــره زهــرا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
