جــز حـدیـث تــو مـن نـمـی دانـمخـامشی از سـخـن نمی دانمدر کـمـنـد غــم تــو پــا بــســتــموز مـی اشـتـیـاق تـو مـسـتـمدیده مـا، اگـر چـه بـی نـور اس…
| جــز حـدیـث تــو مـن نـمـی دانـم | خـامشی از سـخـن نمی دانم |
| در کـمـنـد غــم تــو پــا بــســتــم | وز مـی اشـتـیـاق تـو مـسـتـم |
| دیده مـا، اگـر چـه بـی نـور اسـت | لیک نزدیک بـین هر دور اسـت |
| ساکن است او، مگر تو بـشتابـی | در نـیـابــد، مـگــر تــو دریـابــی |
| گرچه ما خود نه مرد عشق توایم | لیک جـویان درد عـشـق تـوایم |
| طــالـبــان را ره طـلـب بــگـشــای | راه مـقـصـود را بـه مـا بـنـمـای |
| دل و دنــیـای خــویـش در کــویـت | هــمــه دادم بــه دیـدن رویــت |
| یـارب، ایـن دولــتــم مـیـســر بــاد | که به دیدار دوست گردم شاد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
