خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٨

شماره ٨

چــو از آفـریـن گـشـت پــرداخــتــهبـــیــاورد گــلــرنــگ را ســاخــتــهنشـسـت از بـر زین و ره بـرگـرفـتخــم مــنـزل جــادو انــدر گــرفــتهــمــی رف…

چــو از آفـریـن گـشـت پــرداخــتــه	بـــیــاورد گــلــرنــگ را ســاخــتــه
نشـسـت از بـر زین و ره بـرگـرفـت	خــم مــنـزل جــادو انــدر گــرفــت
هــمــی رفــت پــویـان بــه راه دراز	چو خورشید تـابـان بـگشت از فراز
درخــــت و گـــیـــا دیـــد و آب روان	چـنان چـون بـود جـای مـرد جـوان
چو چشم تذروان یکی چشمه دید	یـکـی جــام زریـن بــرو پــر نـبــیـد
یـکـی غـرم بــریـان و نـان از بــرش	نـمـکــدان و ریـچــال گــرد انـدرش
خـور جـادوان بـد چـو رستـم رسید	از آواز او دیـــو شــــد نـــاپــــدیـــد
فــرود آمـد از بــاره زیـن بــرگـرفــت	بـه غـرم و بـنان اندر آمد شـگفـت
نشست از بـر چشمه فرخنده پـی	یـکـی جـام زر دیـد پــر کـرده مـی
ابـا مـی یـکـی نـیـز طـنـبـور یـافـت	بـیـابـان چـنـان خـانـه سـور یـافـت
تـهمـتـن مـر آن را بـه بـر در گـرفـت	بــزد رود و گـفــتــارهـا بــرگـرفــت
که آواره و بـد نشان رسـتـم اسـت	که از روز شادیش بـهره غم است
همـه جـای جـنگـسـت میدان اوی	بـیابـان و کـوهسـت بـسـتـان اوی
همه جـنگ بـا شیر و نر اژدهاست	کـجـا اژدها از کـفـش نـا رهاسـت
مـی و جـام و بـویا گـل و میگـسـار	نـکـردسـت بـخـشـش ورا کـردگـار
همیشه بـه جنگ نهنگ اندر است	و گر بـا پلنگان به جنگ اندر است
بـــه گــوش زن جــادو آمــد ســرود	هـمـان نـالـه رسـتــم و زخــم رود
بــیــاراســت رخ را بــســان بــهــار	وگــر چــنـد زیـبــا نـبــودش نـگــار
بــر رسـتـم آمـد پـر از رنـگ و بــوی	بـپـرسید و بـنشسـت نزدیک اوی
تـهـمـتـن بـه یزدان نـیـایش گـرفـت	ابــر آفــریـنــهــا فــزایـش گــرفــت
که در دشـت مازندران یافـت خـوان	مـی و جـام، بــا مـیـگـسـار جـوان
نـدانـسـت کـاو جـادوی ریمـنـسـت	نهفـتـه بـه رنگ اندر اهریمـنسـت
یکی طـاس می بـر کـفـش بـرنهاد	ز دادار نــیـکــی دهــش کــرد یـاد
چـــو آواز داد از خـــداونـــد مـــهـــر	دگرگونه تـر گشت جـادو بـه چـهر
روانـش گــمـان نـیـایـش نـداشــت	زبـانـش تـوان سـتـایـش نـداشـت
سـیه گشت چـون نام یزدان شنید	تـهمتـن سـبـک چـون درو بـنگـرید
بــیـنــداخــت از بــاد خــم کــمــنـد	ســر جــادو آورد نــاگــه بـــبـــنــد
بـپرسید و گفتش چه چیزی بـگوی	بدان گونه کت هست بنمای روی
یکـی گـنده پـیری شـد اندر کـمـند	پـر آژنـگ و نـیرنـگ و بـنـد و گـزنـد
مـیانش بـه خـنـجـر بـه دو نیم کـرد	دل جــادوان زو پــر از بـــیــم کــرد