رهـا کـن مـاجـرا ای جـان فـروکـن سـر ز بــالـایـیکــه آمــد نـوبــت عــشــرت زمــان مــجــلــس آرایـیچـه بـاشـد جـرم و سـهو ما بـه پـیش یرلغ لطـفتکـجـ…
| رهـا کـن مـاجـرا ای جـان فـروکـن سـر ز بــالـایـی | کــه آمــد نـوبــت عــشــرت زمــان مــجــلــس آرایـی |
| چـه بـاشـد جـرم و سـهو ما بـه پـیش یرلغ لطـفت | کـجــا تــردامـنـی مـانـد چــو تــو خـورشـیـد مـا رایـی |
| درآ ای تــاج و تــخــت مــا بـــرون انــداز رخــت مــا | بـسـوزان هر چـه می سـوزی بـفرما هر چـه فرمایی |
| اگـر آتــش زنـی ســوزی تــو بــاغ عــقـل کـلـی را | هـزاران بــاغ بــرســازی ز بــی عـقـلـی و شـیـدایـی |
| وگر رسوا شود عاشق بـه صد مکروه و صد تهمت | از ایـن ســویـش بــیـالـایـی وزان سـویـش بــیـارایـی |
| نــه تــو اجــزای آبــی را بــدادی تــابــش جــوهــر | نـه تــو اجــزای خــاکـی را بــدادی حــلـه خــضـرایـی |
| نــه از اجــزای یـک آدم جــهــان پــرآدمــی کــردی | نـه آنـی کــه مــگــس را تــو بــدادی فــر عــنـقــایـی |
| طــبــیـبــی دیـد کــوری را نــمــودش داروی دیـده | بــگـفـتـش سـرمـه سـاز ایـن را بــرای نـور بــیـنـایـی |
| بـگفـتـش کور اگر آن را که من دیدم تـو می دیدی | دو چشم خویش می کندی و می گشتی تماشایی |
| زهی لطفی که بر بستان و گورستان همی ریزی | زهی نوری که اندر چـشـم و در بـی چـشم می آیی |
| اگــر بـــر زنــدگــان ریــزی بــرون پــرنــد از گــردون | وگـر بــر مـردگــان ریـزی شــود مـرده مـســیـحــایـی |
| غــذای زاغ ســازیــدی ز ســرگــیـنــی و مــرداری | چـه دانـد زاغ کـان طـوطـی چـه دارد در شـکـرخـایـی |
| چـه گفت آن زاغ بـیهوده که سـرگینش خـورانیدی | نــگــهــدار ای خــدا مــا را از آن گــفــتــار و بــدرایـی |
| چـه گفت آن طوطی اخضر که شکر دادیش درخور | بــه فـضـل خـود زبــان مـا بــدان گـفـتــار بــگـشـایـی |
| کیست آن زاغ سرگین چش کسی کو مبـتلا گردد | بــه عــلـمـی غـیـر عــلـم دیـن بــرای جــاه دنـیـایـی |
| کیسـت آن طـوطـی و شـکـرضـمیر منبـع حـکـمت | کـه حـق بــاشـد زبــان او چــو احـمـد وقـت گـویـایـی |
| مـرا در دل یکـی دلـبـر همـی گـوید خـمـش بـهتـر | کـه بـس جـان های نازک را کـند این گفـت سـودایی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
