خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٦

شماره ٦

ورا پــنــج تــرک پــرســتــنـده بــودپـرسـتـنـده و مـهـربـان بـنـده بـودبــدان بــنـدگــان خــردمـنـد گـفــتکه بـگشـاد خـواهم نهان از نهفتشــمــا یـک…

ورا پــنــج تــرک پــرســتــنـده بــود	پـرسـتـنـده و مـهـربـان بـنـده بـود
بــدان بــنـدگــان خــردمـنـد گـفــت	که بـگشـاد خـواهم نهان از نهفت
شــمــا یـک بــه یـک رازدار مــنـیـد	پــرسـتــنـده و غـمـگـسـار مـنـیـد
بــدانــیــد هــر پــنــج و آگــه بــویـد	همه سـالـه بـا بـخـت همره بـوید
که من عاشـقم همچـو بـحـر دمان	ازو بــر شــده مــوج تــا آســمــان
پــر از پـور سـامـسـت روشـن دلـم	بـه خـواب اندر اندیشه زو نگسلم
همیشـه دلـم در غـم مـهر اوسـت	شب و روزم اندیشه چـهر اوسـت
کنون این سخن را چـه درمان کنید	چـگویید و بـا من چـه پـیمان کـنید
یـکـی چـاره بـایـد کـنـون سـاخـتـن	دل و جــانــم از رنــج پــرداخــتــن
پـرسـتـنـدگـان را شـگـفـت آمـد آن	کــه بــیـکــاری آمـد ز دخــت ردان
هـمـه پــاسـخـش را بــیـاراسـتـنـد	چـو اهرمـن از جـای بـرخـاسـتـنـد
کــه ای افــســر بـــانــوان جــهــان	ســرافــراز بـــر دخــتــران مــهــان
سـتـوده ز هندوستـان تـا بـه چـین	مـیـان بـتـان در چـو روشـن نـگـین
بـه بـالای تـو بـر چمن سرو نیست	چـو رخسار تـو تـابـش پـرو نیست
نـــگــــار رخ تــــو ز قــــنـــوج و رای	فرستـد همی سوی خـاور خـدای
تـرا خـود بـدیده درون شرم نیسـت	پــدر را بــه نـزد تــو آزرم نـیـسـت
کـــه آن را کــه انــدازد از بـــر پـــدر	تو خواهی که گیری مر او را به بر
کـه پــرورده مـرغ بــاشــد بــه کـوه	نـشــانـی شــده در مـیـان گــروه
کــس از مــادران پــیـر هـرگــز نـزاد	نه ز آنکـس کـه زاید بـبـاشـد نـژاد
چـنـین سـرخ دو بـسـد شـیـر بـوی	شـگفتـی بـود گر شـود پـیرجـوی
جـهانی سـراسر پـر از مهر تـسـت	بــه ایـوانـهـا صـورت چـهـرتــسـت
تـرا بـا چـنین روی و بـالـای و مـوی	ز چـرخ چـهـارم خـور آیـدت شـوی
چـو رودابـه گـفـتـار ایشـان شـنـیـد	چـو از بــاد آتــش دلـش بــردمـیـد
بـریشان یکی بـانگ بـرزد به خشم	بـتـابـیـد روی و بـخـوابـیـد چـشـم
وزان پـس بـه چشم و بـه روی دژم	بــه ابــرو ز خـشـم انـدر آورد خـم
چـنین گـفـت کـاین خـام پـیکـارتـان	شــنــیـدن نــیـرزیـد گــفــتــارتــان
نه قیصـر بـخـواهم نه فـغـفور چـین	نــه از تـــاجـــداران ایــران زمــیــن
بـه بـالـای من پـور سـامـسـت زال	ابــا بــازوی شـیـر و بــا بـرز و یـال
گـرش پـیرخـوانی همـی گـر جـوان	مــرا او بــجــای تــنــســت و روان
مــرا مــهــر او دل نــدیــده گـــزیــد	همـان دوسـتـی از شـنـیده گـزید
بـرو مـهـربــانـم بـه بـر روی و مـوی	بـه سوی هنر گشتمش مهرجوی
پـــرســـتـــنــده آگــه شــد از راز او	چـو بــشـنـیـد دل خـسـتـه آواز او
بــه آواز گــفــتــنــد مــا بــنـده ایـم	بـه دل مـهـربـان و پـرسـتـنـده ایم
نگه کـن کنون تـا چـه فـرمان دهی	نـیـایـد ز فــرمــان تــو جــز بــهـی
یکی گفت زیشان که ای سر و بن	نگـر تـا نـداند کـسـی این سـخـن
اگــر جــادویــی بــایــد آمــوخــتــن	بـه بـند و فسون چشمها دوختـن
بــپــریـم بــا مـرغ و جــادو شــویـم	بــپــویـیـم و در چـاره آهـو شـویـم
مــگـــر شـــاه را نــزد مـــاه آوریــم	بـــه نــزدیــک او پــایــگــاه آوریــم
لـب ســرخ رودابــه پــرخــنـده کـرد	رخـان مـعـصـفـر سـوی بـنده کـرد
کـه این گفـتـه را گر شـوی کـاربـند	درخــتــی بــرومـنـد کـاری بــلـنـد
کـــه هـــر روز یـــاقـــوت بــــار آورد	بـــرش تـــازیــان بـــر کـــنـــار آورد