هـر شـبـنـمـی اسـت دیـده بـینـا درین چـمـنزنــهـار نــاشــمــرده مــنـه پــا دریـن چــمــنآیـیـنـه تـو زنـگ گـرفـتـه اسـت، ورنـه هـسـتهـر بــرگ سـبـز …
| هـر شـبـنـمـی اسـت دیـده بـینـا درین چـمـن | زنــهـار نــاشــمــرده مــنـه پــا دریـن چــمــن |
| آیـیـنـه تـو زنـگ گـرفـتـه اسـت، ورنـه هـسـت | هـر بــرگ سـبـز طـوطـی گـویـا دریـن چـمـن |
| چون بـوی گل جـریده روان شو که کرده است | هـر غـنـچـه بـرگ عـیـش مـهـیـا درین چـمـن |
| حاجـت بـه بـاده نیست که از سرو و گل، بـهار | آمـاده اســت ســاغــر و مـیـنـا دریـن چــمـن |
| از بــرگ گـل کــه هـر طــرفــی بــاد مـی بــرد | در گـردش اسـت سـاغـر صـهبـا درین چـمـن |
| از لـالـه نـوبــهـار ســبــکـدســت کـرده اســت | چــنـدیـن هـزار پــیـشـه مـهـیـا دریـن چــمـن |
| از سـاغـری چـو لـالـه سـیه مسـت می شـود | هـر کـس کـه در خـمـار نـهـد پـا دریـن چـمـن |
| گــردد بـــه گــرد بـــاغ ز بــیــرون در نــســیــم | از جـوش گـل نمـانده ز بـس جـا درین چـمـن |
| تنگ است بس که جای نشستن ز جوش گل | اسـتـاده اسـت سـرو بـه یک پـا درین چـمـن |
| در را مــبــنــد ای چــمــن آرا کــه جــوش گــل | نـگـذاشـتـه اسـت راه تــمـاشـا دریـن چـمـن |
| در اولــیــن پــیــالــه دوبــالــاســت نــشأه اش | آن را کـه هسـت سـاقـی رعـنـا درین چـمـن |
| پـای سـفـر کـراسـت، کـه هر شـاخ سـنبـلـی | آمـاده اســت ســلــســلـه پــا دریـن چــمـن |
| آب روان چــو آیـنــه گــردیـده اســت خــشــک | از حـــیــرت نــظــاره گــلــهــا دریــن چـــمــن |
| از اتــحــاد عــاشــق و مــعــشــوق مـی دهـد | یــادی نــظـــاره گــل رعـــنــا دریــن چـــمــن |
| از طوق قمریان شـده سـر تـا بـه پـای چـشـم | هـر ســرو در هـوای تــمــاشــا دریـن چــمـن |
| افــتــد ز صــبــح مـرغ ســحــرخــیـز در غــلــط | از خـنـده شـکـوفـه بــه شـبـهـا دریـن چـمـن |
| طـــاوس از نـــظـــاره گـــلـــهــای رنـــگ رنــگ | خـجـلـت ز پـر فـزون کـشـد از پـا درین چـمـن |
| نـشــو و نـمـا تــرقــی اگـر ایـن چــنـیـن کــنـد | بــالـد چـو سـرو سـبــزه مـیـنـا دریـن چــمـن |
| هر بـرگ گل شده است ز شبـنم تـمام چشم | دارد ز بــس کـه ذوق تــمـاشـا دریـن چــمـن |
| چـون مسـت سـربـرهنه نسـازد، که بـرگرفـت | جــوش نـشـاط پــنـبــه ز مـیـنـا دریـن چـمـن |
| مطرب چـه حـاجـت اسـت، که از شور بـلبـلان | گـلـبـانـگ عـشـرت اسـت مـهـیا درین چـمـن |
| کــیـفــیـت از هـوا چــو مـی نـاب مـی چــکــد | صائب چه حاجت است به صهبا درین چمن؟ |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
