بـه خاک پای تو ای مه هر آن شبـی که بـتابیبـه جـای عـمـر عـزیزی چـو عـمر مـا نشـتـابـیچو شب روان هوس را تو چشمی و تو چراغیمـســافــران فـلـک را تــو آت…
| بـه خاک پای تو ای مه هر آن شبـی که بـتابی | بـه جـای عـمـر عـزیزی چـو عـمر مـا نشـتـابـی |
| چو شب روان هوس را تو چشمی و تو چراغی | مـســافــران فـلـک را تــو آتــشــی و تــو آبــی |
| در ایـن مـنـازل گـردون در ایـن طــواف هـمـایـون | گــر از قــضــا مــه مــا را بــه اتــفــاق بــیـابــی |
| اگـر چــه روح جــهـانـســت و روح سـوی نـدارد | ثــواب کـن سـوی او رو اگـر چـه غـرق ثــوابــی |
| بـگـو بـه تـسـت پـیامی اگـر چـه حـاضـر جـانی | جـواب ده بــه حـق آنـک بــس لـطـیـف جـوابـی |
| هــزار مــهــره ربــودی هــنــوز اول بــازیــســت | هــزار پـــرده دریــدی هــنـــوز زیــر نـــقـــابـــی |
| چـه ناله هاست نهان و چه زخم هاست دلم را | زهی ربـاب دل مـن بـه دسـت چـون تـو ربـابـی |
| دلـم تـو را چـو ربــابــی تـنـم تـو را چـو خـرابـی | ربـاب مـی زن و می گـرد مـسـت گـرد خـرابـی |
| همـه ز جـام تـو مـسـتـنـد هـر یکـی ز شـرابـی | ز جام خویش نپرسی که مست از چه شرابی |
| کـجـاسـت سـاحـل دریا دلـا کـه هر دم غـرقـی | کجـاست آتـش غیبـی که لحظه لحظه کبـابـی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
