خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٥

شماره ٥

چـنـان بـد کـه مـهـراب روزی پـگـاهبـــرفــت و بـــیــامــد ازان بـــارگــاهگذر کرد سوی شبـسـتـان خـویشهمی گشت بر گرد بستان خویشدو خــورشــیــد بــود ا…

چـنـان بـد کـه مـهـراب روزی پـگـاه	بـــرفــت و بـــیــامــد ازان بـــارگــاه
گذر کرد سوی شبـسـتـان خـویش	همی گشت بر گرد بستان خویش
دو خــورشــیــد بــود انــدر ایـوان او	چـو سـینـدخـت و رودابـه مـاه روی
بــیـاراســتــه هـمـچــو بــاغ بــهـار	سـراپــای پــر بــوی و رنـگ و نـگـار
شـگـفـتـی بــرودابــه انـدر بــمـانـد	هـمـی نـام یـزدان بــروبـر بــخـوانـد
یـکـی سـرو دیـد از بـرش گـرد مـاه	نـهـاده ز عـنـبــر بــه سـر بــر کـلـاه
بــه دیـبــا و گــوهــر بــیــاراســتــه	بـسـان بـهـشـتـی پـر از خـواسـتـه
بــپـرسـیـد سـیـنـدخـت مـهـراب را	ز خــوشــاب بـــگــشــاد عــنــاب را
که چـون رفتـی امروز و چون آمدی	کـه کـوتــاه بــاد از تـو دسـت بــدی
چه مردست این پـیر سر پـور سام	هـمـی تـخـت یـاد آیدش گـر کـنـام
خــوی مـردمـی هـیـچ دارد هـمـی	پــی نــامــداران ســپـــارد هــمــی
چـنـیـن داد مـهـراب پـاسـخ بــدوی	کـه ای سـرو سـیمین بـر مـاه روی
بــه گـیـتــی در از پــهـلـوانـان گـرد	پــی زال زر کــس نــیــارد ســپـــرد
چـو دسـت و عـنانش بـر ایوان نگار	نـبـینـی نـه بـر زین چـنـو یک سـوار
دل شـــیـــر نـــر دارد و زور پـــیـــل	دو دسـتـش بـه کـردار دریـای نـیـل
چـو بــرگـاه بــاشـد درافـشـان بـود	چـو در جـنگ بـاشد سرافشان بـود
رخـــش پـــژمـــرانـــنـــده ارغـــوان	جوان سال و بـیدار و بـختـش جوان
به کین اندرون چون نهنگ بـلاست	بـه زین اندرون تـیز چنگ اژدهاست
نـشـانـنـده خــاک در کـیـن بــخـون	فــشـــانــنــده خـــنــجـــر آبـــگــون
از آهو همان کش سپیدست موی	بـگـویـد سـخـن مـردم عـیـب جـوی
سـپـیـدی مـویـش بـزیـبــد هـمـی	تـو گـویی کـه دلـهـا فـریبـد هـمـی
چـو بـشـنید رودابـه آن گـفـت گوی	بـرافـروخـت و گـلـنـارگـون کـرد روی
دلـش گـشـت پـرآتـش از مـهـر زال	ازو دور شـــد خـــورد و آرام و هــال
چــو بــگــرفــت جــای خــرد آرزوی	دگر شد بـه رای و بـه آیین و خـوی