خـرما نتـوان خوردن ازین خـار که کشتـیمدیبـا نتـوان کردن ازین پـشم که رشـتـیمبـر حـرف معـاصـی خـط عذری نکشـیدیمپـهـلـوی کـبـائر حـسـنـاتـی نـنـوشـتـیـم…
| خـرما نتـوان خوردن ازین خـار که کشتـیم | دیبـا نتـوان کردن ازین پـشم که رشـتـیم |
| بـر حـرف معـاصـی خـط عذری نکشـیدیم | پـهـلـوی کـبـائر حـسـنـاتـی نـنـوشـتـیـم |
| ما کـشـتـه نفـسـیم و بـس آوخ که بـرآید | از ما بـه قیامت که چـرا نفـس نکشـتـیم |
| افسوس بـرین عمر گرانمایه که بـگذشت | ما از سـر تـقـصـیر و خـطـا درنگـذشـتـیم |
| دنیا کـه درو مرد خـدا گل نسـرشـتـسـت | نامرد که ماییم چـرا چـرا دل بـسرشتـیم |
| ایشـان چـو مـلـخ در پـس زانـوی ریـاضـت | ما مور میان بـستـه دوان بـر در و دشتیم |
| پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند | ما شـب شد و روز آمد و بـیدار نگشتـیم |
| وامـانـدگـی انـدر پــس دیـوار طــبــیـعــت | حـیفـسـت دریغـا که در صـلح بـهشـتـیم |
| چون مرغ بـرین کنگره تا کی بـتوان خواند | یک روز نگه کن که بـرین کنگره خشتـیم |
| ما را عجب ار پـشت و پـناهی بـود آن روز | کامروز کسی را نه پـناهیم و نه پـشتـیم |
| کـر خـواجـه شـفـاعـت نکـنـد روز قـیامـت | شـاید که ز مشـاطه نرنجـیم که زشتـیم |
| بـاشـد کـه عـنـایت بـرسـد ورنـه مـپـنـدار | بـا این عـمـل دوزخـیان کـاهل بـهشـتـیم |
| سـعـدی مـگـر از خـرمـن اقـبــال بــزرگـان | یک خوشه ببخشند که ما تخم نکشتیم |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
