خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٣

شماره ٣

چـو ابـلیس پـیوستـه دید آن سخـنیــکــی بـــنــد بـــد را نــو افـــگــنــد بـــنبــدو گـفـت گـر سـوی مـن تـافـتـیز گــیــتـــی هــمــه کــام دل یــافـ…

چـو ابـلیس پـیوستـه دید آن سخـن	یــکــی بـــنــد بـــد را نــو افـــگــنــد بـــن
بــدو گـفـت گـر سـوی مـن تـافـتـی	ز گــیــتـــی هــمــه کــام دل یــافـــتـــی
اگـر هـمـچـنـین نـیـز پـیـمـان کـنـی	نــپــیـچــی ز گــفــتــار و فــرمــان کــنـی
جهان سربه سر پادشاهی تراست	دد و مــردم و مــرغ و مــاهــی تــراســت
چـو این کرده شـد سـاز دیگر گرفت	یـکـی چـاره کـرد از شـگـفـتـی شـگـفـت
جــوانـی بــرآراسـت از خـویـشـتــن	ســـخـــنـــگـــوی و بـــیــنـــادل و رایـــزن
هـمـیـدون بـه ضـحـاک بـنـهـاد روی	نـبــودش بــه جــز آفـریـن گـفــت و گـوی
بــدو گـفــت اگـر شــاه را در خــورم	یـــکـــی نـــامـــور پـــاک خـــوالـــیــگـــرم
چـو بــشـنـیـد ضـحـاک بـنـواخـتـش	ز بـــهــر خــورش جــایــگــه ســاخــتــش
کــلــیــد خــورش خـــانــه پـــادشــا	بـــــدو داد دســـــتـــــور فـــــرمــــانــــروا
فـــراوان نــبـــود آن زمــان پـــرورش	کــه کــمــتــر بــد از خــوردنـیـهـا خــورش
ز هـر گـوشـت از مـرغ و از چـارپـای	خــورشــگــر بــیـاورد یـک یـک بــه جــای
بـه خـویـش بــپـرورد بـرسـان شـیـر	بــــدان تـــا کـــنـــد پــــادشـــا را دلـــیـــر
سـخـن هر چـه گویدش فـرمان کند	بــــه فـــرمـــان او دل گـــروگـــان کـــنـــد
خـورش زرده خـایه دادش نـخـسـت	بــدان داشــتــش یـک زمـان تــنـدرســت
بــخـورد و بــرو آفـریـن کـرد سـخـت	مــزه یـافــت خــوانـدش ورا نـیـکــبــخــت
چـنـین گـفـت ابـلـیـس نـیـرنـگـسـاز	کــه شـــادان زی ای شـــاه گــردنــفـــراز
که فـردات ازان گونه سـازم خـورش	کــزو بـــاشــدت ســربـــه ســر پـــرورش
بـرفت و همه شب سـگالش گرفت	کـه فـردا ز خــوردن چــه سـازد شـگـفـت
خـورشـهـا ز کـبــک و تـذرو سـپــیـد	بــــســـازیـــد و آمـــد دلـــی پـــرامـــیـــد
شه تـازیان چـون بـه نان دست بـرد	ســـر کـــم خـــرد مـــهـــر او را ســـپـــرد
سـیـم روز خـوان را بــه مـرغ و بــره	بــیــاراســتــش گــونــه گــون یــکــســره
بــه روز چــهـارم چــو بــنـهـاد خـوان	خــورش ســاخــت از پــشـت گـاو جــوان
بـــدو انــدرون زعـــفـــران و گــلــاب	هـمـان سـالـخــورده مـی و مـشـک نـاب
چـو ضحـاک دست اندر آورد و خـورد	شــگــفــت آمــدش زان هــشــیـوار مــرد
بـــدو گــفــت بــنــگــر کــه از آرزوی	چـه خـواهـی بـگـو بـا مـن ای نـیـکـخـوی
خـورشـگـر بـدو گـفـت کـای پـادشـا	هــمــیــشــه بـــزی شـــاد و فــرمــانــروا
مـرا دل سـراسـر پـر از مـهر تـسـت	هـمــه تــوشــه جــانـم از چــهـرتــســت
یکی حـاجـتـسـتـم بـه نزدیک شـاه	و گــرچــه مــرا نــیــســت ایـن پــایــگــاه
کـه فـرمـان دهد تـا سـر کـتـف اوی	بــبــوسـم بــدو بــر نـهـم چــشـم و روی
چـو ضـحـاک بــشـنـیـد گـفـتـار اوی	نـــهـــانـــی نــــدانــــســــت بــــازار اوی
بــدو گـفــت دارم مـن ایـن کــام تــو	بـــلـــنـــدی بـــگـــیـــرد ازیـــن نـــام تـــو
بــفــرمـود تــا دیـو چــون جــفــت او	هــمــی بـــوســه داد از بـــر ســـفــت او
بـبـوسـیـد و شـد بـر زمـین نـاپـدیـد	کـس انـدر جـهـان ایـن شـگـفـتــی نـدیـد
دو مار سـیه از دو کـتـفـش بـرسـت	عمی گشت و از هر سویی چاره جست
سـرانـجـام بــبــریـد هـر دو ز کـفـت	ســزد گـر بــمـانـی بــدیـن در شــگـفــت
چــو شـاخ درخـت آن دو مـار سـیـاه	بــــرآمـــد دگـــر بــــاره از کـــتـــف شـــاه
پــزشــکــان فــرزانــه گــرد آمــدنــد	هـمــه یـک بــه یـک داســتــانــهــا زدنــد
ز هـر گـونـه نـیـرنـگـهـا سـاخــتــنـد	مـــر آن درد را چـــاره نــشـــنــاخـــتـــنــد
بـسـان پـزشکی پـس ابـلیس تـفت	بـــه فـــرزانــگــی نــزد ضـــحـــاک رفـــت
بــدو گـفـت کـیـن بــودنـی کـار بـود	بـــمـــان تـــا چـــه گـــردد نــبـــایــد درود
خورش ساز و آرامشان ده بـه خورد	نــبـــایــد جـــزیــن چـــاره ای نــیــز کـــرد
بـه جـز مغز مردم مده شان خـورش	مــگــر خــود بـــمــیــرنــد ازیــن پـــرورش
نگر تـا کـه ابـلیس ازین گفـت وگوی	چـه کردوچه خواست اندرین جـستـجـوی
مـگـر تــا یـکـی چــاره ســازد نـهـان	کــه پـــردخــتـــه گــردد ز مــردم جــهــان