چـو نـزدیک شـهـر سـمـنـگـان رسـیدخـبـر زو بـشـاه و بـزرگـان رسـیدکــه آمــد پـــیــاده گــو تــاج بـــخــشبـه نخـچـرگه زو رمیدست رخشپــذیـره شــدنـدش …
| چـو نـزدیک شـهـر سـمـنـگـان رسـید | خـبـر زو بـشـاه و بـزرگـان رسـید |
| کــه آمــد پـــیــاده گــو تــاج بـــخــش | بـه نخـچـرگه زو رمیدست رخش |
| پــذیـره شــدنـدش بــزرگــان و شــاه | کسی کاو بـسـر بـر نهادی کلاه |
| بـدو گـفـت شـاه سـمـنگـان چـه بـود | کـه یـارسـت بــا تـو نـبـرد آزمـود |
| دریـن شــهـر مــا نـیـکــخــواه تــوایـم | ســتــاده بــفـرمـان و راه تــوایـم |
| تــن و خـواسـتـه زیـر فـرمـان تــسـت | سر ارجـمندان و جـان آن تـست |
| چـو رسـتـم بــه گـفـتــار او بــنـگـریـد | ز بــدهـا گـمـانـیـش کـوتــاه دیـد |
| بــدو گـفـت رخــشـم بــدیـن مـرغـزار | ز من دور شد بـی لگام و فسـار |
| کـنون تـا سـمنگان نشـان پـی اسـت | وز آنجـا کجـا جویبـار و نی است |
| تــرا بــاشـد ار بــازجــویـی ســپــاس | بـبـاشـم بـپـاداش نیکی شناس |
| گــر ایـدونــک مــانــد ز مــن نــاپــدیـد | سـران را بـسی سر بـبـاید بـرید |
| بــدو گــفــت شــاه ای ســزاوار مــرد | نیارد کـسـی بـا تـو این کـار کـرد |
| تـو مـهمـان مـن بـاش و تـندی مـکـن | بـه کام تـو گردد سراسر سـخـن |
| یـک امـشـب بـه مـی شـاد داریم دل | وز انـــدیـــشــــه آزاد داریـــم دل |
| نــمــانــد پـــی رخـــش فــرخ نــهــان | چــنــان بـــاره نــامــدار جـــهــان |
| تــهـمـتــن بــه گـفـتــار او شــاد شـد | روانــش ز انــدیــشــه آزاد شــد |
| ســـزا دیــد رفــتـــن ســوی خـــان او | شـد از مـژده دلـشـاد مهمـان او |
| ســپــهــبـــد بــدو داد در کــاخ جــای | همی بـود در پیش او بـر به پای |
| ز شـهر و ز لـشـکـر مـهـانـرا بـخـوانـد | سـزاوار بـا او بـه شـادی نشـاند |
| گــــســـــارنــــده بـــــاده آورد ســــاز | سـیه چـشـم و گلرخ بـتـان طراز |
| نـشـسـتــنـد بــا رودسـازان بــه هـم | بــدان تـا تـهـمـتـن نـبــاشـد دژم |
| چو شد مست و هنگام خواب آمدش | همی از نشستن شتاب آمدش |
| ســـــزاوار او جـــــای آرام و خـــــواب | بیاراست و بـنهاد مشک و گلاب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
