چنان بـد که هر شب دو مرد جـوانچــه کـهـتــر چـه از تــخـمـه پــهـلـوانخـورشـگـر بــبـردی بـه ایـوان شـاههـمـی ســاخــتــی راه درمــان شــاهبــکـشـتـی …
| چنان بـد که هر شب دو مرد جـوان | چــه کـهـتــر چـه از تــخـمـه پــهـلـوان |
| خـورشـگـر بــبـردی بـه ایـوان شـاه | هـمـی ســاخــتــی راه درمــان شــاه |
| بــکـشـتـی و مـغـزش بــپـرداخـتـی | مــران اژدهــا را خــورش ســاخــتـــی |
| دو پـــاکـــیــزه از گــوهــر پـــادشـــا | دو مـــرد گـــرانـــمـــایـــه و پــــارســـا |
| یــکـــی نــام ارمــایــل پـــاکـــدیــن | دگــر نــام گــرمــایــل پـــیــشــبـــیــن |
| چـنـان بـد کـه بـودنـد روزی بـه هـم | سـخـن رفـت هر گـونه از بـیش و کـم |
| ز بــیـدادگــر شــاه و ز لـشــکــرش | وزان رســمــهــای بـــد انــدر خــورش |
| یـکـی گـفـت مـا را بـه خـوالـیـگـری | بــــبــــایـــد بــــر شــــاه رفــــت آوری |
| وزان پـس یکی چـاره ای سـاخـتـن | ز هــر گــونــه انــدیـشــه انــداخــتــن |
| مـگـر زین دو تـن را کـه ریزنـد خـون | یــــکــــی را تــــوان آوریــــدن بـــــرون |
| بــرفـتـنـد و خـوالـیـگـری سـاخـتـنـد | خــورشــهـا و انـدازه بــشــنــاخــتــنـد |
| خــورش خــانــه پــادشــاه جــهــان | گــرفـــت آن دو بـــیــدار دل در نــهــان |
| چـو آمـد بـه هـنـگـام خـون ریـخـتـن | بــه شــیــریــن روان انــدر آویــخــتــن |
| ازان روز بـــانـــان مـــردم کـــشـــان | گــرفــتـــه دو مــرد جـــوان راکــشــان |
| زنـان پــیـش خـوالـیـگـران تـاخـتـنـد | ز بـــالــا بـــه روی انــدر انــداخــتــنــد |
| پــر از درد خــوالــیــگــران را جــگــر | پــر از خـون دو دیـده پـر از کـیـنـه سـر |
| هـمـی بـنـگـرید این بـدان آن بـدین | ز کــــردار بــــیـــداد شــــاه زمــــیـــن |
| از آن دو یــکــی را بـــپــرداخــتــنــد | جــزیـن چــاره ای نـیـز نـشـنـاخــتــنـد |
| بــرون کـرد مـغــز ســر گـوســفـنـد | بــیـامـیـخــت بــا مــغــز آن ارجــمــنـد |
| یکـی را بـه جـان داد زنـهار و گـفـت | نــگــر تــا بــیـاری ســر انــدر نـهـفــت |
| نـگـر تــا نـبــاشـی بــه آبــاد شـهـر | تـرا از جـهـان دشـت و کـوهسـت بـهر |
| بـه جای سرش زان سری بـی بـها | خــورش ســاخــتــنــد از پـــی اژدهــا |
| ازین گـونه هر مـاهیان سـی جـوان | ازیــشــان هــمــی یــافــتــنــدی روان |
| چـو گرد آمدی مرد ازیشان دویست | بران سان که نشناختندی که کیست |
| خورشگر بدیشان بزی چند و میش | ســپــردی و صــحــرا نـهـادنــد پــیـش |
| کـنـون کــرد از آن تــخــمـه داد نـژاد | کــه ز آبـــاد نــایــد بــه دل بــرش یــاد |
| پــس آیـیـن ضـحــاک وارونـه خــوی | چـنان بـد کـه چـون مـی بـدش آرزوی |
| ز مـردان جـنـگـی یکـی خـواسـتـی | بـه کـشـتـی چـو بـا دیـو بـرخـاسـتـی |
| کــجــا نـامــور دخــتــری خــوبــروی | بــه پـرده درون بــود بــی گـفـت گـوی |
| پـرستـنده کردیش بـر پـیش خویش | نه بـر رسـم دین و نه بـر رسـم کـیش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
