بــه عــزت نـامــزد شــد هـرکــه نـامــد مــدتــی ســویـتبـه این امید من هم چند روزی رفتـم از کویتبـه راه جـسـتـجـویـت هـرکـه کـمـتـر مـی کـنـد کـوشـش…
| بــه عــزت نـامــزد شــد هـرکــه نـامــد مــدتــی ســویـت | بـه این امید من هم چند روزی رفتـم از کویت |
| بـه راه جـسـتـجـویـت هـرکـه کـمـتـر مـی کـنـد کـوشـش | نمی بـیند دل وی جز کشش از زلف دلجویت |
| تــو را آن یـار مـی ســازد کـه بــاشــد قـبــلـه اش غـیـری | کند در سجده های سهو محراب خود ابرویت |
| چــه مـیـســائی رخ رغــبــت بــه پــای آن کــه مـی دانـد | کــف پــای بــت دیــگــر بــه از آئیــنــه رویــت |
| ز دســت آمــوز مــرغ دیــگــران بــازی مــخــور چــنــدیــن | بـه بـازی گر سری بـرمی کند از حـلقه مویت |
| سیه چشمی برو افسون و مست اکنون محال است این | که افروزد چـراغی از دل وی چـشم جـادویت |
| تـو را این بـس کـه هرگـز مـحـتـشـم نـشـنـید ازو حـرفـی | که خـالی بـاشد از بـدگوئی رخـسـار نیکویت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
