سـوی شـاه تـرکـان رسـید آگـهـیکــزان نــامــداران جـــهــان شــد تـــهــیدلش گشـت پـر آتـش از درد و غمدو رخ را بـــــه خــــون جــــگــــر داد نــــمب…
| سـوی شـاه تـرکـان رسـید آگـهـی | کــزان نــامــداران جـــهــان شــد تـــهــی |
| دلش گشـت پـر آتـش از درد و غم | دو رخ را بـــــه خــــون جــــگــــر داد نــــم |
| بـرآشفت و گفتـا که نوذر کجـاست | کـزو ویسـه خـواهد همی کینه خـواسـت |
| چه چاره است جـز خون او ریختـن | یــکـــی کـــیــنــه نــو بـــرانــگــیــخـــتـــن |
| بــه دژخـیـم فـرمـود کـو را کـشـان | بـــبـــر تـــا بـــیــامــوزد او ســـرفـــشـــان |
| ســپــهــدار نــوذر چــو آگــاه شــد | بـــدانـــســـت کـــش روز کـــوتـــاه شـــد |
| سپاهی پر از غلغل و گفت و گوی | ســــوی شــــاه نــــوذر نـــهـــادنــــد روی |
| بــبـسـتـنـد بــازوش بــا بـنـد تـنـگ | کــشــیـدنــدش از جــای پــیـش نـهـنــگ |
| بـه دشت آوریدندش از خیمه خـوار | بــرهـنـه ســر و پــای و بــرگـشــتــه کــار |
| چـو از دور دیـدش زبــان بــرگـشـاد | ز کـــیــن نـــیــاگـــان هــمـــی کـــرد یــاد |
| ز تـور و ز سـلـم اندر آمـد نخـسـت | دل و دیـده از شـرم شـاهـان بــشـســت |
| بـدو گفت هر بـد که آید سـزاسـت | بـگفت و بـرآشـفت و شـمشـیر خـواسـت |
| بـــزد گـــردن خـــســـرو تـــاجـــدار | تــنــش را بـــخــاک انــدر افــگــنــد خــوار |
| شــد آن یـادگــار مـنـوچــهـر شــاه | تــهــی مــانــد ایــران ز تـــخــت و کــلــاه |
| ایـا دانـشـی مـرد بــسـیـار هـوش | هـــمـــه چــــادر آزمــــنـــدی مــــپــــوش |
| که تـخت و کله چون تو بـسیار دید | چـنـیـن داسـتــان چـنـد خـواهـی شـنـیـد |
| رسیدی بـه جـایی که بـشتـافتـی | ســـــرآمـــــد کـــــزو آرزو یـــــافـــــتـــــی |
| چـه جـویی از این تـیره خـاک نژنـد | کــه هــم بـــازگــردانــدت مــســتــمــنــد |
| کـه گـر چـرخ گردان کـشـد زین تـو | ســرانــجـــام خــاکــســت بـــالــیــن تـــو |
| پـس آن بـستـگان را کشیدند خوار | بــه جــان خــواســتــنـد آنـگـهـی زیـنـهـار |
| چــو اغــریـرث پــرهــنــر آن بــدیــد | دل او بــــبــــر در چــــو آتــــش دمــــیــــد |
| همی گفـت چـندین سـر بـی گناه | ز تـــن دور مـــانـــد بـــه فـــرمـــان شـــاه |
| بـیامد خـروشـان بـه خـواهشـگری | بـــــیــــاراســـــت بـــــا نــــامـــــور داوری |
| کـه چـندین سـرافـراز گـرد و سـوار | نــه بـــا تـــرگ و جــوشــن نــه در کــارزار |
| گــرفــتــار کــشــتــن نـه والـا بــود | نــشــیــبــســت جــایــی کــه بــالــا بــود |
| سـزد گـر نیاید بـه جـانشـان گـزنـد | سـپـاری هـمـیـدون بـه مـن شـان بــبـنـد |
| بــریـشــان یـکـی غـار زنـدان کـنـم | نــگــهــدارشـــان هــوشــمــنــدان کــنــم |
| بـه سـاری بـه زاری بـرآرنـد هـوش | تو از خون به کش دست و چندین مکوش |
| بـبـخشید جان شان بـه گفتار اوی | چـــو بـــشـــنــیــد بـــا درد پـــیــکــار اوی |
| بـفـرمـودشـان تـا بـه سـاری بـرنـد | بــه غـل و بــه مـسـمـار و خــواری بــرنـد |
| چو این کرده شد ساز رفتـن گرفت | زمــیـن زیـر اســپــان نــهـفــتــن گــرفــت |
| ز پـیش دهستان سوی ری کشید | از اسـپـان بـه رنج و بـه تـک خـوی کشـید |
| کــلـاه کـیـانـی بــه ســر بــر نـهـاد | بــــه دیــــنــــار دادن در انــــدرگــــشــــاد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
