بـــیـــا ســـاقـــی آن آب یـــاقـــوت واردر افــکــن بــدان جــام یــاقــوت بـــارسفالینه جـامی که می جـان اوسـتسـفـالـین زمین خـاک ریحـان اوسـتعــلـ…
| بـــیـــا ســـاقـــی آن آب یـــاقـــوت وار | در افــکــن بــدان جــام یــاقــوت بـــار |
| سفالینه جـامی که می جـان اوسـت | سـفـالـین زمین خـاک ریحـان اوسـت |
| عــلــم بـــرکــش ای آفــتــاب بــلــنــد | خـرامـان شـو ای ابـر مـشـگـین پـرند |
| بــنـال ای دل رعـد چــون کـوس شـاه | بـخـند ای لـب بـرق چـون صـبـحـگـاه |
| بـــه بــــار ای هـــوا قـــطـــره نـــاب را | بــگــیـر ای صــدف در کــن ایـن آب را |
| بـــرا ای در از قــعــر دریــای خــویــش | ز تــاج سـر شـاه کـن جــای خـویـش |
| شـهـی کـه آرزومـنـد مـعـراج تـوسـت | زمـیـن بــوس او درة الـتــاج تــوســت |
| سـکـندر شـکوهی که در جـمله سـاز | شــکـوه ســکـنـدر بــدو گـشــت بــاز |
| زمــیـن زنــده دار آســمــان زنـده کــن | جــهـان گـیـر دشـمـن پــراکـنـده کـن |
| طـــرفــدار مــغـــرب بـــه مــردانــگــی | قــدر خــان مـشــرق بــه فــرزانـگـی |
| جـهان پـهلوان نصـرة الدین که هسـت | بـر اعدای خود چون فلک چیره دست |
| مـخـالـف پـس انـدیش و او پـیش بـین | بـدانـدیـش کـم مـهـر و او بـیش کـین |
| خـداونـد شـمـشـیـر و تــخــت و کـلـاه | ســه نـوبــت زن پــنـج نـوبــت پــنــاه |
| بـه رسـتـم رکـابـی روان کـرده رخـش | هـم اورنـگ پـیرای و هـم تـاج بـخـش |
| شــهـان را ز رســمـی کـه آیـیـن بــود | کــلــیــد آهــنــیــن گــنــج زریـن بــود |
| جــز او کــاهــن تـــیــغ روشــن کــنــد | کــلــیـد از زر و گــنــج از آهــن کــنــد |
| چـــــو آب فـــــرات آشـــــکــــارانــــواز | چـو سـرچـشـمـه نـیـل پـنـهـان گـداز |
| اگــر ســـایــه بـــر آفـــتـــاب افــکــنــد | در آن چــشــمــه آتــش آب افــکــنـد |
| وگــــر مــــاه نـــو را بــــراتــــی دهـــد | ز نـقــص کــمــالــش نـجــاتــی دهـد |
| گــر انــعــام او بــر شــمــارد کــســی | بـدان تـا کـنـد شـکـر نـعـمـت بـسـی |
| ز شــکـر وی آن نـعــمـت افــزون بــود | ولـی نعـمتـی بـیش از این چـون بـود |
| فــلــک وار بــا هـر کــه بــنــدد کــمــر | بــر آب افـکـنـد چـون زمـیـنـش سـیـر |
| بـــریـــزد در آشـــوب چـــون مـــیــغ او | ســـر تـــیــغ کـــوه از ســـر تـــیــغ او |
| هـــر آنـــچ او نـــمـــوده گـــه کــــارزار | نـه رســتــم نـمـوده نـه اســفـنـدیـار |
| صــلــاح جــهـان آن شــب آمـد پــدیـد | کـه از مـولـد این صـبـح صـادق دمـید |
| کـــجــــا گـــام زد خـــنـــگ پــــدرام او | زمـیـن یـافـت سـرســبــزی از گـام او |
| بـــه هـــر دایــره کـــو زده تـــرکـــتـــاز | ز پـــرگــار خــطــش گــره کــرده بـــاز |
| بــران بــقــعــه کـاو بــارگـی تــاخــتــه | زمــیـن گــنــج قــارون بــرانــداخــتــه |
| بــر آن دژ کــه او رایــت انــگــیــخــتــه | ســـر کـــوتــــوال از دژ آویـــخــــتــــه |
| اگـر دیـگـران کـاصـلـشـان آدمـیـســت | همـه مـردمـند او همـه مـردمـیسـت |
| نــدانــم کـــس از مــردم روشـــنــاس | کزان مردمی نیست بـر وی سـپـاس |
| ز بــس نـاز و نـعــمـت کــزو رانـده انـد | ولـی نـعـمـت عـالـمـش خـوانـده انـد |
| اگـــــر مــــرده ای ســـــر آرد ز گـــــور | بــگـیـرد هـمـه شــهـر و بــازار شــور |
| هـــزاران دل مـــرده از عــــدل شــــاه | شــود زنــده و خــصــم نــایـد بــه راه |
| چـو عیسـی بـسـی مرده را زنده کرد | بـه خـلقـی چـنین خـلق را بـنده کـرد |
| جــهـان بــود چـون کـان گـوهـر خـراب | بـــه آبـــادی افـــتـــاد ازیــن آفــتـــاب |
| زمـین دوزخـی بـود بـی کـار و کـشـت | بـه ابـری چنین تازه شد چون بهشت |
| ز هـر نـعــمــتــی کــایـدش نـو بــه نـو | دهد بـخـش خـواهندگان جـو بـه جـو |
| بــه هـر نـیـکـوی چـون خـرد پـی بــرد | جـهـان یـاد نـیـک از جـهـان کـی بــود |
| گـر از نـخـل طـوبـی رسـد در بـهشـت | بـه هر کوشکی شاخ عنبـر سـرشت |
| رســد شــرق تـــا غــرب احــســان او | بــه هـر خــانـه ای نـعـمـت خــوان او |
| زهـی بــارگـاهـی کــه چــون آفــتــاب | ز مـشـرق بـه مـغـرب رسـاند طـنـاب |
| بـه کیخـسروی نامش افتـاده چـسـت | نـسـب کـرده بـر کـیـقـبــادی درسـت |
| بــه هــر وادیـی کــو عــنــان تــافــتــه | در مـــنــه بـــه دامــن درم یــافـــتـــه |
| ز کـنـجـش زمـین کـیـسـه بـر دوخـتـه | سـمـن سـیم و خـیـری زر انـدوخـتـه |
| کــجــا گــنــج دانــی پــشــیـزی در او | کـه از گـنـج او نـیـسـت چـیـزی در او |
| چــو از تــاج او شـد فـلـک سـر بــلـنـد | ســرش بــاد از آن تــاج فــیـروزمــنــد |
| زهـی خــضــر و اســکــنـدر کــایـنــات | کـه هـم مـلـک داری هـم آب حــیـات |
| چـو اسـکـنـدری شـاه کـشـورگـشـای | چـو خـضـر از ره افـتــاده را رهـنـمـای |
| هـمـه چــیـز داری کـه آن درخـورسـت | نـداری یکـی چـیز و آن همـسـرسـت |
| چــو دریــا نــگــویـم گــران ســایـه ای | هـمـانـا کـه چـون کـان گـرانـمـایه ای |
| چـو در صـیـد شـیـران شـعـار افـکـنـی | بــه تـیـری دو پـیـکـر شـکـار افـکـنـی |
| چـو در جـنـگ پـیلـان گـشـائی کـمـنـد | دهــی شــاه قــنــوج را پــیــل بــنــد |
| اگــر شـــیــر گــور افــکــنــد وقــت زور | تـو شـیر افـکـنـی بـلـکـه بـهـرام گـور |
| چـه دولـت کـه در بـند کـار تـو نیسـت | چـه مقـصـود کـان در کـنار تـو نیسـت |
| بــسـا گـردن سـخـت کـیـمـخـت چـرم | کـه شـد چـون دوال از رکـاب تــو نـرم |
| دو شخص ایمنند از تو کایی به جوش | یکـی نرم گـردن یکـی سـفـتـه گوش |
| بـه عـذر از تـو بـدخـواه جـان مـی بـرد | بــدیـن عـهـد رایـت جـهـان مـی بــرد |
| چــو بــرگـشــت گــرد جــهـان روزگــار | ز شـش پـادشـه مـانـد شـش یادگـار |
| کـــلــاه از کــیــومــرث تـــخـــتـــگــیــر | ز جـمـشـیـد تــیـغ از فـریـدون سـریـر |
| ز کـیـخـسـرو آن جـام گـیـتــی نـمـای | کـه احــکـام انـجــم درو یـافـت جــای |
| فــــروزنــــده آیـــیـــنــــه گــــوهــــری | نـــمـــودار تــــاریـــخ اســـکـــنـــدری |
| هــمــان خــاتــم لــعــل بـــر دوخــتــه | بــه مـهـر ســلــیـمـانـی افــروخــتــه |
| بـدین گونه شش چـیز در حرف تـست | گواه سـخـن نام شش حـرف تـسـت |
| جـز این نیز بـینـم تـو را شـش خـصـال | کـه بــادی بــرومـنـد ازو مـاه و ســال |
| یــکـــی آنــکـــه از گـــنــج آراســـتـــه | دهـــی آرزوهـــای نـــاخـــواســـتــــه |
| دویـم مــردمــی کــردن بــی قــیــاس | عوض بـاز ناجـسـتـن از حـق شـناس |
| سـوم دل بــه شـفـقـت بــرآراســتــن | ســتــمــدیـده را داد دل خــواســتــن |
| چــــهـــارم عـــلـــم بــــر ثــــریـــا زدن | چـو خـورشـید لـشـگـر بـه تـنـهـا زدن |
| هـمـان پــنـجــم از مـجــرم عـذر خـواه | ز روی کـــرم عـــفـــو کـــردن گـــنــاه |
| شـشـم عـهـد و پـیمـان نـگـهداشـتـن | وفـــا داری از یـــاد نـــگـــذاشـــتــــن |
| ز تـو شـش جـهـت بــی روائی مـبــاد | وز این شـش خـصـالت جـدائی مبـاد |
| بـه پـرواز مـلـکـت دو شـاهـین بـه کـار | یـکــی در خــزیـنـه یـکـی در شــکــار |
| دو مــار از بــرای تــو تــوفــیـر ســنــج | یـکــی مــار مـهـره یـکــی مـار گــنـج |
| *** | |
| جــهـان خــسـروا زیـر هـفـت آسـمـان | طـرفـدار پــنـجــم تــوئی بــی گـمـان |
| جــهـان را بــه فـرمـان چــنـدیـن بــلـاد | ســتــون در تـــســت ذات الــعــمــاد |
| همه شـب کـه مه طـوف گـردون کـند | چـــراغ تــــرا روغـــن افـــزون کـــنـــد |
| هــمــه روز خـــورشـــیــد بـــا تـــاج زر | بــه پــائیـن تــخــت تــو بــنـدد کــمـر |
| ســپـــارنــده پـــادشــاهــی بـــه تـــو | سپـرد از جهان هر چه خواهی بـه تو |
| بـدان داد مـلـکـت کـه شـاهـی کـنـی | چــو داور شـوی داد خــواهـی کـنـی |
| کــه بـــازی کــنــد بـــر پــریــشــه زور | نـه پـیـلـی نـهـد پـای بـر پـشـت مـور |
| ســپــاس از خــداونـد گــیـتــی پــنــاه | که بیشست از این قصه انصاف شاه |
| بــه انـصـاف شـه چــشـم دارم یـکـی | کـه بــیـنـد در ایـن داسـتــان انـدکـی |
| گــر افــســانـه ای بــیـنــد از کــار دور | نـه سـایـه بــر او گـسـتــرانـد نـه نـور |
| وگـــر بـــیــنــد از در در او مـــوج مــوج | ســـرایــنــده را ســر بـــرآرد بـــه اوج |
| در ایــن گــنــجـــنــامــه زر از جـــهــان | کــلــیـد بــســی گــنـج کــردم نـهـان |
| کـسـی کـان کـلـیـد زر آرد بــه دسـت | طـلسـم بـسـی گنج داند شـکسـت |
| وگــر گــنــج پــنــهــان نــیــارد پـــدیــد | شــود خــرم آخــر بــه زریـن کــلــیــد |
| تـو دانـی کـه این گـوهـر نـیـم سـفـت | چـه گـنـجـیـنـه هـا دارد انـدر نـهـفـت |
| نـشــاط از تــو دارد گــهـر ســفــتــنـم | ســزاوار تــوســت آفــریـن گـفــتــنـم |
| خــرد کــاســمـان را زمـیـن مـی کـنـد | بــریــن آفــریــن آفــریــن مــی کــنــد |
| چــو فـرمـان چــنـیـن آمـد از شـهـریـار | کـه بـر نـام مـا نـقـش بـنـد این نـگـار |
| بــه گـفــتــار شــه مـغــز را تــر کــنـم | بــگــفــت کــان مـغــز در ســر کــنـم |
| فـرســتــم عـروســی بــدان بــزمـگـاه | کـزو چـشـم روشـن شـود بـزم شـاه |
| عـروسـی چـنـیـن شـاه را بــنـده بــاد | بــران فــحــل آفــاق فــرخــنــده بــاد |
| بـــه انـــدازه آنـــکـــه نـــزدیـــک و دور | چــراغ جــهـان تــاب را هـســت نــور |
| گــل بـــاغ شـــه عـــالــم افــروز بـــاد | چــراغ شــبــش مــشــعــل روز بـــاد |
| دریـده دهـن بــد ســگــالـش چــو داغ | زبـان سوخـتـه دشمنش چـون چـراغ |
| نــظـــامـــی چـــو دولـــت در ایــوان او | شـــب و روز بـــاد آفــریــن خـــوان او |
| ز چــشــم بــد آن کـس نـیـابــد گـزنـد | که پـیوسـتـه سـوزد بـر آتـش سـپـند |
| ز ســحــر آن ســرا را نـیـابــی خــراب | کـه دارد ســفـالـیـنـه ای پــر ســداب |
| ســداب و ســپــنــد رقــیــبـــان شــاه | دعـای نـظـامـی اسـت در صـبـحـگـاه |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
