چــون سـلـامـان مـایـل ابــسـال شـدطــالــع ابــســال فــرخ فــال شــدیــافـــت آن مـــهــر قـــدیــم او نـــویشــد بــدو پــیـونـد امـیـدش قــویفرصـت…
| چــون سـلـامـان مـایـل ابــسـال شـد | طــالــع ابــســال فــرخ فــال شــد |
| یــافـــت آن مـــهــر قـــدیــم او نـــوی | شــد بــدو پــیـونـد امـیـدش قــوی |
| فرصـتـی می جـسـت تـا بـیگاه و گاه | یــابـــد انــدر خـــلــوت آن مــاه راه |
| کــام دل از لــعــل او حـــاصــل کــنــد | جـان شـیرین بـا لبـش واصـل کـند |
| تـا شبـی سویش بـه خلوت راه یافت | نقد جان بر دست پیش او شتافت |
| هـمــچــو ســایـه زیـر پــای او فــتــاد | وز تــواضــع رو بـــه پــای او نــهــاد |
| شـه سـلـامـان نـیـز بـا صـد عـز و نـاز | کـرد دسـت مرحـمت سـویش دراز |
| چـون قبـا تـنگ اندر آغـوشـش گرفـت | کام جـان از چشمه نوشش گرفت |
| هـر دو را از بــوســه شــد آغــاز کــار | زانـکــه بــوس آمـد قــلــاووز کــنـار |
| بس که می سودند با هم لب به لب | شـد لـبــالـب هـر دو را جـام طـرب |
| گر چه لبـهاشان بـه هم بـسیار سود | مـانـد بــاقـی آنـچـه اصـل کـار بـود |
| بـهـر سـودایـی کـه در سـر داشـتـنـد | پــرده شـرم از مـیـان بــرداشـتـنـد |
| شـد گـشـاده در میان بـندی کـه بـود | سخت تر شد میل پیوندی که بـود |
| داشـت شـکـر آن یکـی شـیر این دگر | شـد بـه هم آمیخـتـه شیر و شـکر |
| کـام جـان پـر شـیر و شـکـر بـودشـان | تـا شکر خـواب سـحـر بـربـودشـان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
