بــر آمـد پــیـلــگــون ابــری ز روی نـیـلــگــون دریـاچـو رای عـاشـقان گردان چـو طـبـع بـیدلان شـیداچـو گـردان گـشـتـه سـیـلـابـی مـیـان آب آسـودهچــ…
| بــر آمـد پــیـلــگــون ابــری ز روی نـیـلــگــون دریـا | چـو رای عـاشـقان گردان چـو طـبـع بـیدلان شـیدا |
| چـو گـردان گـشـتـه سـیـلـابـی مـیـان آب آسـوده | چــو گــردان گــردبـــاد تــنــدگــردی تــیــره انــدروا |
| بـبـارید و زهم بگسست و گردان گشت بر گردون | چــو پــیـلــان پــراکــنــده مــیـان آبــگــون صــحــرا |
| تــو گـفـتــی گـرد زنـگـارسـت بــر آیـیـنـه چـیـنـی | تـو گفتـی موی سنجـابـسـت بـر پـیروزه گون دیبـا |
| بــســان مـرغـزار ســبــز رنـگ انـدر شـده گـردش | بـه یـک سـاعـت مـلـون کـرده روی گـنـبــد خـضـرا |
| تـو گفتـی آسمان دریاست از سـبـزی و بـر رویش | بــه پــرواز انـدر آورده سـت نـاگـه بــچـگـان عـنـقـا |
| همی رفـت از بـر گردون گهی تـاری گهی روشـن | و زو گـه آسـمـان پــیـدا و گـه خــورشـیـد نـاپــیـدا |
| بــســان چــنــدن ســوهـان زده بــر لــوح پــیـروزه | بــکــردار عــبــیـر بــیـخــتــه بــر صــفــحــه مــیـنـا |
| چـو دودیـن آتـشـی کآبـش بـروی انـدرزنـی نـاگـه | چـو چـشـم بــیـدلـی کـز دیـدن دلـبــر شـود بـیـنـا |
| هوای روشـن از رنگش مغـبـر گشـت و شـد تـیره | چــو جــان کــافــر کـشــتــه ز تــیـغ خــســرو والـا |
| یـمــیـن دولــت و دولــت بــدو آراســتــه گــیـتــی | امــیـن مــلــت و مــلــت بــدو پــیـراســتــه دنــیــا |
| قـوام دیـن پــیـغـمـبــر مـلـک مـحــمـود دیـن پــرور | ملک فعل و ملک سیرت ملک سهم و ملک سیما |
| شـهنشـاهی که شـاهان را ز دیده خـواب بـربـاید | ز بـیـم نـه مـنـی گـرزش بـه جـابـلـقـا و جـابـلـسـا |
| دل تـرسـا هـمـی دانـد کـزو کـیشـش تـبـه گـردد | لـبـاس سـوکـواران زان قـبـل پـوشـد همی تـرسـا |
| خـلافـش بـدسـگـالان را بـدانگـونه همی بـکـشـد | کـه هنـگـام سـمـوم انـدر بـیابـان تـشـنـه را گـرمـا |
| دل خــارا ز بــیـم تــیـغ او خــون گـشـت پــنـداری | کـه آتـش رنـگ خـون دارد چـو بــیـرون آیـد از خـارا |
| امــیـد خــلــق غــواصــســت و دســت را داودریـا | بــه کــام خــویـش بــرگـیـرد گــهـر غــواص از دریـا |
| گـذرگـاه سـپــاهـش را نـدارد عـالـمـی ســاحــت | تــمـامـی ظـل چـتــرش را نـدارد کـشـوری پــهـنـا |
| گر اسـکـندر چـنو بـودی بـه ملک و لشـکـر و بـازو | نـگــشــتــی عــاصــی انـدر امـر او دارای بــن دارا |
| جـهـان را بــرتـریـن جـایـسـت زیـر پــایـه تـخـتـش | چـنان چـون بـرتـرین بـرجـست مرخورشید را جـوزا |
| صـفـات قـصـراو بــشـنـیـد حــورایـکـره و زان پــس | خـیـال قـصـر او بــیـنـد بــخــلـد انـدر هـمـی حــورا |
| زبــان از بـهـر آن بــایـد کـه خـوانـی مـدح او امـروز | دو چـشـم از بـهـر آن بـاید کـه بـینـی روی او فـردا |
| چـو مدحـش خـواند نتـوانی چـه گـویا و چـه ناگویا | چـو رویـش دیـد نـتـوانـی چـه بـیـنـا و چـه نـابـیـنـا |
| بـیابـد هر که اندیشـد ز گنجـش بـرتـرین قسـمت | خـلـایق را همـه قـسـمـت شـد انـدر گـنـج اومـانـا |
| ز خـشـم و قـوتـش جـایی کـه اندیشـد دل بـخـرد | ز جـود و هـمـتــش جــایـی کـه انـدیـشـد دل دانـا |
| نـه آتــش را بــود گــرمـی، نـه آهـن را بــود قــوت | نــه دریــا را بــود رادی، نــه گــردون را بــود بـــالــا |
| ز خشمش تـلخ تـر چـیزی نبـاشد در جـهان هرگز | ز تـلخـی خـشـم او نشـگفـت اگـر الوا شـود حـلوا |
| دل اعـدای او سـنگسـت لیکـن سـنگ آهن کـش | از آن پــیـکــان او هــرگــز نــجــویــد جــز دل اعــدا |
| ایا شـاهی که از شـاهان نیامد کـس تـرا همسـر | ایـا مـیـری کـه از مـیران نـبـاشـد کـس تـرا هـمـتـا |
| به هر می خوردنی چندان به ما برزر تو در پاشی | کـه از بــس رنـگ زر تـو سـلـب زریـن شـود بــرمـا |
| امیرا! خـسـروا! شـاها! همانا عـهد کـرده سـتـی | که گنجـی را بـرافشـانی چـو بـرکف بـرنهی صهبـا |
| تـو از دیدار مـادح همـچـنان شـادان شـوی شـاها | کـه هرگـز نیم از آن وامـق نـگـشـت از دیدن عـذرا |
| طــواف ز ایــران بــیــنــم بــگــرد قــصــر تــو دایــم | همانا قصـر تـو کعـبـه سـت و گرد قصـر تـو بـطـحـا |
| ز نـسـل آدم و حـوا نـمـانـد انـدر جــهـان شـاهـی | که پـیش تـو جـبـین بـر خاک ننهادست چـون مولا |
| هر آنـکـس کـو زبـان دارد همـیشـه آفـرین خـوانـد | بــرآن کـو آفـریـن تــو بــه یـک لـفـظــی کـنـد امـلـا |
| ز شـاهـان هـمـه گـیـتـی ثـنـا گـفـتـن تــرا شـایـد | کـه لـفـظ انـدر ثـنـای تـو هـمـه یکـسـر شـود غـرا |
| هـمـی تـا در شـب تـاری سـتـاره تـابــد از گـردون | چــو بــر دیــبــای فــیــروزه فــشــانــده لؤلؤ لــالــا |
| گـهـی چـون آیـنـه چـینـی نـمـایـد مـاه دو هـفـتـه | گـهـی چــو مـهـره ســیـمـیـن نـمـایـد زهـره زهـرا |
| عـدیل شـادکـامی بـاش و جـفـت مـلـکـت بـاقـی | قــریــن کــامــگــاری بـــاشــد و یــار دولــت بــرنــا |
| مـیان مـجـلـس شـادی، می روشـن سـتـان دایم | گـه از دسـت بـت خـلـخ، گـه از دسـت بـت یغـمـا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
