اگـــر چــــه از نـــفــــس گـــرم بــــرق ســــوزانـــمصــدف چــو واکــنـد آغــوش، ابــر نـیـســانـماگـــر بــــه مـــار رســـم ســـنـــگ مـــغـــز پ…
| اگـــر چــــه از نـــفــــس گـــرم بــــرق ســــوزانـــم | صــدف چــو واکــنـد آغــوش، ابــر نـیـســانـم |
| اگـــر بــــه مـــار رســـم ســـنـــگ مـــغـــز پـــردازم | وگــر بــه مــور رســم خــاتــم ســلــیـمــانـم |
| ز طــبـــع مــن چـــمــن و انــجـــمــن بـــود روشــن | چو گل به گلشن و چون شمع در شبستانم |
| چــرا ســخــن بــه ســر زلــف کــلــک مـن نـکــنـد؟ | بــهـار مـی چــکـد از خـط هـمـچــو ریـحــانـم |
| مــلــاحـــت از ســـخـــن مــن بـــرد لــب یــوســـف | نـمـک بــه شــور قــیـامـت دهـد نـمـکــدانـم |
| بـــه طـــوطـــی آیــنــه از شـــرم روی نــنـــمـــایــد | چـو رو بـه صـفـحـه کند کلک شـکـرافـشـانم |
| ز جــوی شــیــر بــنــاگــوش آبـــخــورد مــن اســت | دم مـســیـح گـران اســت بــر گـلـســتــانـم |
| بـــه زیـــر زلـــف خـــزد خـــال چـــهـــره یـــوســـف | چـو نـقـطـه ریـز شـود کـلـک عـنـبـرافـشـانـم |
| ز آب گــــوهــــر خــــود پــــرده بـــــرنــــمــــی دارم | مــبــاد چــشــم کــنـد از حــبــاب، عــمــانـم |
| هـــزار خــــیـــل غـــزال رمـــیـــده صـــیـــد کـــنـــد | شـود چـو گـرم عـنان طـبـع عـرش مـی دانم |
| هـمـیـشـه از سـخـن راسـت کـام مـن تـلـخ اسـت | ازان بــه خــاطــر مـردم گـران چــو بــهـتــانـم |
| چــو شــانــه، اره بــه فــرقــم نــمــود دنــدان تــیــز | بــه جــرم ایـن کـه چــرا مـوشــکــاف دورانـم |
| کــدام رخــنــه دل را چــو غــنــچــه بــخــیــه زنــم؟ | خـزان ز شـش جـهت آورده رو بـه بـسـتـانـم |
| هـمــا کــشــد گــه خــوردن ز اســتــخــوانــم خــار | ز بـس که ریشه دوانده است نیش در جـانم |
| تـــوان ز بـــرگ گــلــی تـــیــشـــه زد مــرا بـــر پـــا | بــود بــر آب چــو قــصــر حــبــاب، بــنــیـانــم |
| بـه جـرم این کـه دم از صـدق مـی زنم چـون صـبـح | لـبــالـب اســت ز خــون شــفــق گـریـبــانـم |
| رســانـده ام جــگـر تــشـنـه را بــه چــشـمـه تــیـغ | نــه هــمــچــو خــضــر هــوادار آب حــیـوانــم |
| همیشـه خـار رود پـیش سـیل و این عـجـب اسـت | کـه سـیل اشـک رود پـیـش پـیـش مـژگـانـم |
| ز بس که چشم من از بخت تیره رم خورده (است) | ز ســـایــه پـــر و بـــال هـــمـــا گـــریـــزانـــم |
| اگــر چــه غــنـچــه دل افــتــاده ام دریـن گــلـشــن | زنـد بــه صـبــح، شـکـرخـنـده هـا گـریـبــانـم |
| ز خـــرمـــنـــی پـــرکـــاهــی نـــبـــرده ام هـــرگـــز | چـه بـرق ریشـه دوانده اسـت در نیسـتـانم؟ |
| غـــرور مـــن بـــه فـــلـــک ســـر فـــرو نـــمـــی آرد | شـکـســتــه اســت ســر آفـتــاب چــوگـانـم |
| کـلـاه گـوشـه بــه خــورشـیـد و مـاه مـی شــکـنـم | بــه ایـن غــرور کـه مـدحــتــگـر ظــفـرخــانـم |
| ز نــوبـــهــار ســخــایــش چـــو قــطــره ریــز شــود | قـسـم خـورد بـه سـر کـلـک، ابــر نـیـسـانـم |
| بــه فـکـر شـعـلـه رایـش چـو سـر بــه جــیـب بــرم | چـــراغ طـــور بـــرآرد ســـر از گـــریـــبـــانـــم |
| بـه وصـف طـبـعـش اگـر تـرزبـان شـود، چـه عـجـب | کــه جــوشــد از قــدم خــامـه آب حــیـوانـی |
| نـفــس چــو بــرق زنـد بــر ســیـاه خــیـمــه حــرف | اگــر ز تـــیــغ عــدو ســوز او ســخـــن رانــم |
| بـــلـــنـــد بـــخـــت نــهــالـــا! بـــهــار تـــربـــیــتـــا! | کــه از نــســیـم هــواداریـت گــلــســتــانــم |
| حـــقـــوق تـــربـــیـــتـــت را کـــه در تـــرقـــی بـــاد | زبـان کـجـاسـت که در حـضـرتـت فـرو خـوانم |
| تــو پــایـتــخــت ســخــن را بــه دســت مــن دادی | تــو تــاج مــدح نــهــادی بـــه فــرق دیــوانــم |
| بـه روی صـفـحـه مـدحـت کـه چـشـم بــد مـرسـاد | گــشــود دیـده شــق خــامــه ســخــنــدانـم |
| ز روی گــرم تـــو جــوشــیــد خــون مــعــنــی مــن | کـشــیـد جــذب تــو ایـن لـعــل از رگ کــانـم |
| تــــو جـــان ز دخـــل بــــجـــا مـــصـــرع مـــرا دادی | تــو در فـصـاحــت دادی خـطـاب سـحــبــانـم |
| ز دقــت تــو بــه مــعــنــی چــنــان شــدم بــاریــک | کــه مـی تــوان بــه دل مــور کــرد پــنـهـانـم |
| چــو زلــف ســنـبــل، ابــیـات مــن پــریـشــان بــود | نـــداشـــت طـــره شـــیــرازه روی دیــوانـــم |
| تـــو غــنــچــه ســاخــتـــی اوراق بـــاد بـــرده مــن | وگــرنـه خــار نـمـی مــانـد از گــلــســتــانـم |
| تـو مـشـت مـشـت گـهر چـون صـدف بـه من دادی | چـو گـل تـو زر بـه سـپـر ریخـتـی بـه دامـانـم |
| طــریــق شـــکــرگــزاری ایــن حـــقــوق ایــن بـــود | کــه در رکــاب تــو نــقــد روان بــرافــشــانــم |
| بـــه دســت جــذبــه چــو دلــجــویــی رضــای پــدر | ز هـنـد سـوی وطـن مـی کـشـد گـریـبـانـم: |
| کـــنــون ســـر هــمــه الـــتـــفـــات هــا آن اســـت | کـه یک دو سـال دهـی رخـصـت صـفـاهـانـم |
| گـــشـــاده روی کـــنــی هــمــچـــو گــل وداع مــرا | شـکـسـتـه دل نـکـنـی پـیـش عـنـدلـیـبـانـم |
| نــصــیــب شـــعــلــه جـــوالــه بـــاد خـــرمــن مــن | اگــر بــه مـحــض رســیـدن عــنـان نـگـردانـم |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج











