ز آفــتــاب جــدا بــود مـاه چــنـدیـن شــبهـمـی دویـد بــگـردون بــر آفـتــاب طـلـبخمیده گشته ز هجران و زرد گشته ز غمنزار گشـتـه ز عـشـق و گـداخـتـه …
| ز آفــتــاب جــدا بــود مـاه چــنـدیـن شــب | هـمـی دویـد بــگـردون بــر آفـتــاب طـلـب |
| خمیده گشته ز هجران و زرد گشته ز غم | نزار گشـتـه ز عـشـق و گـداخـتـه ز تـعـب |
| چــو آفــتــاب طــلـب نـزد آفــتــاب رســیـد | نشـاط کـرد و طـرب کرد و بـودجـای طـرب |
| فـرو نـشـسـت بــر آفـتــاب و روشـن کـرد | بـروی روشـن او چـشـم تـیره چـون شـب |
| چـو مـاه دلـشـده بــا آفـتــاب روشـن روی | گذار کـرد بـدین درهمی دو روز و دو شـب |
| سـتـارگـان همه آگـه شـدند و مـاه خـجـل | ز عشق هر که خجل شد از و مدار عجب |
| بـر آسـمان شـب دوشین نماز شـام پـگاه | فـرو کـشــیـد بــرآن روی او کـبــود قـصـب |
| بـرهـنـه گـشـتـن روی مـه از نـقـاب کـبـود | حــلــال کــرد بــمــا بـــر حــرام کــرده رب |
| اگـر کـه دور شـد از آفـتــاب مـاه رواســت | ز دور گـشـتـن او تــازه گـشـت مـاه عـرب |
| بدین طرب همه شب دوش تا سپیده بـام | همی ز کـوس غـریو آمد و ز بـوق شـغـب |
| نمـاز شـام همـه نیکـوان بـه عـید شـدنـد | طـرب کـنان و تـماشـا کـنان و خـندان لـب |
| بـنفـشـه زلـف من اندر میانشـان گـفـتـی | چـو مـاه بـود و دگـر نـیکـوان همـه کـوکـب |
| ز دور هـر کـه مـر او را بــدیـد پـیـر و جـوان | بــخـوبــتـر لـقـبــی گـفـت سـیـدا مـرحـب |
| بـه عـید رفت بـیک نام و بـازگشـت ز عـید | نـهـاده خــلـق مـر او را هـزار گـونـه لـقـب |
| هوا هزار فـزونسـت و مـرمـرا دو هواسـت | وزان دو دور نـدانـم شـدن بـهـیـچ سـبــب |
| هوای صـحـبـت آن مـاهـروی غـالـیه مـوی | هـوای خـدمـت آن خـواجـه بــزرگ نـسـب |
| جــلـیـل عـبــدالـرزاق احـمـد آنـکـه بــرش | ز جـان عـزیز تـرنـد اهـل عـلـم و اهـل ادب |
| امید خـدمت آن خواجـه پـشت راست کند | بـر آن کـسـیکـه مر اورا زمـانه کـرد احـدب |
| کـمـینه مـرغـی کـز بـاغ او بـدشـت شـود | ز چـنـگ بــاز بـمـنـقـار بـر کـشـد مـخـلـب |
| بــروز مـعـرکـه بــا دشـمـن خـدای، عـلـی | بـه ذوالفـقـار نکرد آنچـه او کند بـه قـصـب |
| گـهی کـه عـلـم افـادت کـند سـجـود کـند | ز بــس فـصـاحـت او پــیـش او روان وهـب |
| سـتـارگـان هـمـه خـوانـنـد نـام او کـه بـود | بــزیـر مـرکــب او بــر کـواکــب و مـثــقــب |
| چــنـانـکـه مـاه هـمـی آرزو کـنـد کـه بــود | مــر اســـب او را آرایــش لــگـــام ویــلــب |
| ز بـیم جـودش بـخل از جـهان هزیمت کرد | هزیمـتـی را افـسـون زننـده گـشـت هرب |
| عـطـا فـزون کـنـد آنگـه کـزو شـوی نومـید | گناه بـیش کند عـفو، چـون گرفـت غـضـب |
| بــزرگــوار عــطــاهــای او خــطــیـبــانــنــد | همـی کـنند و بـر هر کـجـا رسـند خـطـب |
| گـذر نـیـابــد بــر بــحـر جــود او خـورشـیـد | اگــر زمــانــه بـــدو انــدر افــکــنــد زبـــزب |
| ایـا ســپــهـر بــریـن مــرکــب تــرا مـیـدان | چـنانکه نجـم زحـل هسـت مر تـرا مرکـب |
| مـخــالـفــان تــرا بــر ســپــهـر تــا بــزیـنـد | بـرون نـیـایـد هـرگـز سـتـاره شـان ز ذنـب |
| اگــر مــخــالــف تــو رز نـشــانـد انـدر بــاغ | بــوقـت بــار، عـنـابــر دهـد بــجـای عـنـب |
| بـدان زمین که بـداندیش تـو گذشـتـه بـود | عـجـب نـبــاشـد اگـر تــا ابــد نـرویـد حـب |
| کـــلــاه داری و دل داری و نــســـب داری | بـدین سـه چـیز بـود فـخـر مهتـران اغـلـب |
| بـر آسـمـان بـرینـی بـقـدر وین نـه عـجـب | عجـب تـر آنکه بـدین قدر نیستـی معجـب |
| تو بـحر جودی و خلق تو عنبر و نه شگفت | از آنـکـه زایـش بـحـرسـت عـنـبـر اشـهـب |
| اگـر بــه نـخــشـب بــاد سـخــاوت تــو وزد | مـکـان زر بــشـود خــاره بــرکـه نـخـشـب |
| چـنانکه گر بـه حـلب مجـلس تـو یاد کـنند | سرشته مشک شود خاک بـر زمین حلب |
| همیشـه تـا دو جـمادی بـود پـس دو ربـیع | بــود پــی دو جــمــادی رونـده مـاه رجــب |
| هـمـیـشـه تــا نـبــود خـانـه زحــل مـیـزان | چـنـان کـجـا نـبـود بـرج مـشـتـری عـقـرب |
| جـهان بـکـام تـو بـاد و فـلک مطـیع تـو بـاد | مـوافـق از تـو بـراحـت عـدو ز تـو بـه کـرب |
| خـجـسـتـه بـادت عید و چـو عید بـاد مدام | هـمـیشـه روز و شـب تـو ز یکـدگـر اطـیب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
