خانه / اشعار / در صفت گرما و مدح شاه عباس دوم اشعار دیگر صائب تبریزی

در صفت گرما و مدح شاه عباس دوم اشعار دیگر صائب تبریزی

بـس کـه شـد تـفـسـیده عـالم از فـروغ آفـتـابچــون پــر پــروانـه مــی ســوزد کــتــان در مــاهـتــابدر هـوای تـابــه نـعـل مـاهـیـان در آتـش اسـتبـــس…

بـس کـه شـد تـفـسـیده عـالم از فـروغ آفـتـاب	چــون پــر پــروانـه مــی ســوزد کــتــان در مــاهـتــاب
در هـوای تـابــه نـعـل مـاهـیـان در آتـش اسـت	بـــس کــه از تأثـــیــر گــرمــا آتـــشـــیــن گــردیــد آب
بـاد شـد گـرم آنچـنـان کـز آسـتـین افـشـانیش	مـی شـود روشـن چــراغ کـشـتــه بــا صـد آب و تــاب
خـاک گـردید آتـشـین نوعـی کـه رگـهای زمـین	مــی کــنـد در چــشــم انـجــم جــلــوه تــیـر شــهـاب
از سـر آتــش نـمـی خــیـزد سـپــنـد بــی قـرار	بس که ترسیده است چشمش زین هوای سینه تاب
قـرص خـام ماه چـون خـورشـید گـردید آتـشـین	شـــد تـــنــور خـــاک گــرم از بـــس ز تـــاب آفـــتـــاب
این نه فواره اسـت هر سو جـلوه گر در حـوضها	کـرده اسـت از تــشـنـگـی بــیـرون زبــان خــویـش آب
آتـــش دوزخ گــوارا مــی شـــود بـــر کــافـــران	گــر بــه ایـن گــرمــی بــود هـنــگــامــه روز حــســاب
کــرده از بــس شــدت گــرمـا هـوا را آتــشــیـن	از بــط مـی هـیـچ فــرقــی نـیـســت تــا مـرغ کــبــاب
از حـرارت می گـدازد چـون شـکـر در شـیر گـرم	گــر شــود جــام بــلــوریـن جــلــوه گــر در مــاهــتــاب
گرم شـد می آنچـنان در سـینه سـاغر که شد	بـــادبـــان کـــشـــتـــی دریــای آتـــش هـــر حـــبـــاب
سنگها از بـس ملایم گشت، چـون می از حریر	مـــی تــــراود از عـــروق ســــنـــگ یـــاقـــوت مـــذاب
می جهد چون سنگ و آهن آتش از بال و پرش	گـــر زنــد بـــط بـــال خـــود بـــر یــکـــدگــر در زیــر آب
در مـــزاج مـــرغ آتــــشـــخـــوار از تــــاب هـــوا	ســردی خــس خــانـه دارد شــعـلـه بــا آن آب و تــاب
دود مـی خــیـزد بــه جــای گــرد از روی زمـیـن	مـی چـکـد آتــش بــه جـای قـطـره از دسـت سـحـاب
چـون نـسـوزد در حـریم بـیضـه بـال عـنـدلـیـب؟	گــل ز تــاثــیـر هــوا در غــنــچــه مــی گــردد گــلــاب
طــوق قــمــری جـــلــوه گــرداب دارد در نــظــر	ســرو از تــاب هــوا از بـــس کــه گــردیــده اســت آب
از عــرق تــر مــی کــنــد پــیـراهـن فــانـوس را	شـمـع سـیـم انـدام هـر دم زیـن هـوای سـیـنـه تــاب
بـیسـتـون از تـاب گـرمـا زر دسـت افـشـار شـد	ســهــل بـــاشــد تـــیــشــه فــولــاد اگــر گــردیــد آب
گـرم شـد از بـس هوای خـانـه هـا از تـاب مـهر	ســوخــت در بــحــر کــمــان هـا تــیـر را بــال عــقــاب
بـلبـل و گـل در نظـرها آتـش و خـاکـسـتـرسـت	گـرم شـد از بـس گـلـسـتـان زیـن هـوای سـینـه تـاب
چـون گـنـهـکـاران عـریانـنـد در صـحـرای حـشـر	در بــــیـــابــــان پــــر آتــــش جـــلـــوه مـــوج ســـراب
تـیـر از بــحـر کـمـان تـا سـر بــرون آورده اسـت	شـهـپـرش خـاکـسـتـر و پـیکـانـش گـردیـده اسـت آب
جــوهـر شـمـشـیـر گـردد مـوج در جــوی نـیـام	گــر چــنــیـن خــواهــد شــد از گــرمــا دل فــولــاد آب
نیسـت جـوی شیر جـاری در بـسـاط بـیسـتـون	کــز حــرارت اســتــخــوان ســنـگ گـردیـده اســت آب
کـیسـت غـیر از سـایه حـق تـا ز روی مرحـمـت	خــلــق عــالــم را ســپـــرداری کــنــد زیــن آفــتـــاب؟
مظـهر لـطـف الـهی شـاه عـبـاس، آن کـه شـد	از نـســیـم خــلــق او خــون در بــدنـهـا مــشــک نـاب
کــیــمــیــای شـــادی عـــالــم کــه در دوران او	در رحــم اطــفـال مـی نـوشــنـد جــای خــون شــراب
بــر فـراز زیـن سـلـیـمـان اسـت بــر تـخـت هـوا	بـــر ســر مــســنــد بـــود در دامــن صــبـــح آفــتـــاب
از گـریـبــان بــرنـمـی آرنـد ســر گـردنـکــشــان	تـــیــغ او تـــا شـــد جـــهــان خـــاک را مــالــک رقــاب
گـــر بـــه خـــاطـــر آورد اقـــبــــال روزافـــزون او	بــــدر گـــردد مـــاه نـــو بـــی اقـــتـــبــــاس آفـــتـــاب
در حــریــم بـــیــضــه ریــزد شــهــپـــر پـــرواز را	گـر بــه خــاطــر بــگـذرانـد ســهـم تــیـغـش را عـقـاب
کـشـتـی نوح اسـت در دریای رحـمت جـلوه گر	بـــر کـــف دریــا مــثـــالــش جـــام لـــبـــریــز شـــراب
عطـسـه مغز نافه را خـالی کند از بـوی مشـک	در گـلـســتــانـی کـه گـیـرنـد از گـل خــلـقــش گـلـاب
تــا ز بــزم و رزم در عــالــم بــود نــام و نـشــان	تــا بــود جــوهــر بــه تــیــغ و نــشأه در جــام شــراب
دوسـتـانـش را لـب پـیـمـانـه بــادا بــوسـه گـاه	دشــمــنــانــش را ز زخـــم تـــیــغ بـــادا فــتـــح بـــاب