خسرو می خواست هم از بـامدادخـلق بـمی خـوردن اوگـشـت شـادخـــرمــی و شــادی از مــی بـــودخـــــرمـــــی و شـــــادی را داد دادمـاه درخـشـنـده قـدح پـی…
| خسرو می خواست هم از بـامداد | خـلق بـمی خـوردن اوگـشـت شـاد |
| خـــرمــی و شــادی از مــی بـــود | خـــــرمـــــی و شـــــادی را داد داد |
| مـاه درخـشـنـده قـدح پـیـش بــرد | سـرو خــرامـنـده بــپــای ایـســتــاد |
| بــا طــرب و خــرمـی و فــال نـیـک | شـاه قـدح بــسـتـد و بــرکـف نـهـاد |
| شادی و می خوردن شه را سزد | شاد خور ای شه که میت نوش باد |
| از تــو بــه مـی خــوردن یـابــنـد زر | وز تــو بــه هــشــیـاری یـابــنــد داد |
| خــلـق بــیـکـبــاره ز تــو شـاکـرنـد | زان دل بــخـشـنـده وزان دسـت راد |
| شــیــر دلــی و پــســر شــیـر دل | خــسـروی و خــسـرو خـسـرو نـژاد |
| هر شه کورا خـلفی چـون تـو ماند | نـام و نـشـانـش بـجـهـان مـانـد یـاد |
| چـون تـو که بـاشد بـجـهان اندرون | چــون تـــو مــلــکــزاده زمــادر نــزاد |
| سـیر نگردد همی از تـو دو چـشم | خـلـق نـدیـدسـت مـلـک زیـن نـهـاد |
| روز مـــبـــارک شـــود آنــرا کـــه او | از تـــو مــلــک یــاد کــنــد بـــامــداد |
| تـا تـو بـشـاهی ننشـسـتـی شها | خــرمـی از تــو بــجــهـان ایـسـتــاد |
| جـز تـو ملـک بـر ننشـیند بـه ملک | جـز تـو مـلـک بـودن بــا دسـت بــاد |
| دیــدن تـــو در دل هــر بـــنــده ای | از طـرب و شــادی صــد در گـشــاد |
| شـاد زیـادی زتــن و جـان خـویـش | وانـکـه بــتــو شــاد، بــشـادی زیـاد |
| بــر در تــو صــد مـلـک و صــد وزیـر | بــه ز مـنـوچــهـر و بــه از کـیـقـبــاد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
