خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / مسعود سعد سلمان / در ستایش سلطان محمود

در ستایش سلطان محمود

هـوای روشــن بــگـرفــت تــیـره رنـگ ســحــابجـهان گشـتـه خـرف بـازگشت از سـرشـابجهان چو یافت شباب ای شگفت گرم و ترستمــزاج گــرم وتـــر آری بـــود مـ…

هـوای روشــن بــگـرفــت تــیـره رنـگ ســحــاب	جـهان گشـتـه خـرف بـازگشت از سـرشـاب
جهان چو یافت شباب ای شگفت گرم و ترست	مــزاج گــرم وتـــر آری بـــود مــزاج شــبـــاب
روان شـده اسـت هـوا را خـوی و چـنـان بـاشـد	چـو وقـت گـرمـا پـوشـد حـواصـل و سـنجـاب
شـگفـت نیسـت که شـنگرف خـیزد از سـیماب	از آنـکـه مـایه شـنـگـرف بـاشـد از سـیـمـاب
بــسـان کـوره شـنـگـرف شـد گـل از گـل سـرخ	بـرو چـو روشن سیماب ریخت قطره سحـاب
زمین شده همه چون چـشم کبـک و روی تـذرو	هـوا شـده هـمـه چـون دم بــاز و پــر عـقـاب
ز بـس کـه ابـر هـوا هـمـچـو بـیدلـان بـگـریسـت	چــو دلـفـریـبــان بــگـشـاد گـل ز روی نـقـاب
ز کـوهسـار سـحـرگـه چـو صـبـح صـادق تـافـت	گـل مورد بـگـشـاد چـشـم خـویش از خـواب
ز بــهــر آن کــه بـــبــیــنــد ســپــاه خــســرو را	بــه راغ لــالــه پــدیـد آمـد از مـیـان حــجــاب
بــه بــوســتــان کـمـر زر بــبــســت گـلـبــن زرد	ز بــهـر خـدمـت شـاه زمـانـه چــون حـجــاب
خــدایـگــان جــهـان تــاج خــســروان مــحــمـود	شـه هـمـه عـجــم و خــسـرو هـمـه اعـراب
بــه گـاه ضـرب هـمـی زر و سـیـم بــوســه زنـد	ز عـــز نــامـــش بـــر روی ســـکـــه ضـــراب
سـپــهـر خـواسـت کـه بــوسـه زنـد رکـابــش را	رســیـد مـی نـتــوانـد بــدان بــلــنـد جــنـاب
امــــیـــد خــــلــــق بــــه درگــــاه او روا گــــردد	که خسروی را قبـله است و ملک را محـراب
بــه تــیـره ابــر و بــه روشــن اثــیـر در حــرکــت	ز تــیـغ و تــیـرش آمـوخـتــنـد بــرق سـحـاب
کـــه بـــرق وار جـــهــد از نـــیــام او خـــنـــجـــر	شـــهــاب وار رود از کـــمــان بـــه شـــتـــاب
یــکـــی نــســـوزد جـــز جـــان دیــو روز نــبـــرد	یــکــی نــبـــارد جــز گــرد مــرگ روز ضــراب
چـو روی داری شـاهـا بــه سـوی هـنـدوسـتـان	بــه نـام ایـزد و عــزم درســت و رای صــواب
بــه دولــت تــو ز بــهــر ســپــاه و لــشــکــر تــو	بـه دشت آب روان گشت هر چه بـود سراب
خــیــال تــیــغ تـــو در دیــده مــلــوک بـــمــانــد	چـنان که تـیغ تـو بـینند روز و شب در خـواب
ز بـیم تـو تـنشان زخـم خـورده چـون نیزه اسـت	ز سـهم تـو دلشـان همچـو گوی در طبـطاب
بـه بـیـشـه هـایـی آری سـپـاه را کـه زمـیـنـش	نـتــافـتـه اسـت بــر او آفـتـاب و نـه مـهـتـاب
ز رودهــایـی لــشــکــر هــمــی گــذاره کــنــی	کــه دیـو هــرگــز در وی نــیــافــتــی پــایـاب
کـنـون مـلـوک بـه بــسـتـان و بــاغ مـشـغـولـنـد	هـمـی سـتـانـنـد انـصـاف شـادی از احـبـاب
نـشــانـده مـطــرب زیـبــا فــکــنـده لــالـه لـعــل	بـه پـای سـاقـی گـلـرخ بـه دسـت بـاده ناب
ز آب گـــلـــهـــا حـــوض و ز ســـایـــبـــان ایــوان	ز چــوب بـــتــکــده عــود و ز آب ابــر گــلــاب
تـــو را نــشــاط بـــدان تـــا کــدام شــهــر زنــی	کــدام بــتــکـده ســازی ز بــوم هـنـد خــراب
سـتـاده مـرکـب غـران بـه جـای بــربـط و چـنـگ	گرفـتـه خـنجـر بـران بـه جـای جـام و شـراب
تـــو هــر زمـــان مــلـــکـــا نــو بـــهــاری آرایــی	کــه عــاجــز آیـد ازو خــاطــر اولــوالــالــبــاب
بـــبـــارد ابـــر و جـــهـــد بـــرق تـــا پـــدیـــد آرد	ز خــون دشــمـن بــر خــاک لــالـه ســیـراب
بــه رزم آتــش افــروخــتــه اســت خــنـجــر تــو	بــه پــیـش آتــش افــروخــتــه کـه دارد تــاب
کـدام کـشـور کـش نـه ز دســت تــســت امـیـر	کـدام خـسـرو کش نه ز دسـت تـسـت مآب
ز بــس امـان کـه نـبــشـتــنـد از تــو شـاهـان را	ز کـار مـانـد شــهـا دســت و خــامـه کـتــاب
چـنـین طـریـق ز شـاهـان کـرا بـود کـه تـراسـت	به حلم و عفو درنگ و به جنگ و جود شتاب
تــو ســیـف دولــتــی و عــز مـلـتــی کــه تــو را	صـنیع خـویش بـه نامه خـلیفـه کـرد خـطـاب
نـصــیـب دولــت و مــلــت ز خــویـشــتــن داری	درسـت کـردی بـر خـویـشـتـن هـمـه الـقـاب
شـهـی کـه ایـزد صـاحــبــقـرانـش خـواهـد کـرد	چـنین که سـاخـت ز اول بـسـازدش اسبـاب
کـنون همی دمد ای شـاه صـبـح نصـرت و فـتـح	هـنـوز اول صـبــح اسـت خـسـروا مـشـتــاب
هـمــیـشــه تــا فــلــک آبــگــون هـمــی گــردد	گـهـی بــســان رحــا گـه حــمـایـل و دولـاب
بـــه دولــت انــدر مــلــک تـــو را مــبـــاد کـــران	بــه شـادی انـدر عـمـر تـو را مـبــاد حـسـاب
بــه بــوســتــان سـعـادت چــو زاد ســرو بــبــال	ز آســمــان جــلــالــت چــو آفــتــاب بـــتــاب